Ένα κομμάτι πέντε λιβρών από την παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο βρέθηκε στο παλάτι του Νέρωνα

 Στα ερείπια του πολυτελούς  παλατιού Domus Aurea της Ρώμης , αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια σειρά από αρχαίες χρωστικές ουσίες που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες για να βάψουν τους τοίχους της επιβλητικής μαρμάρινης κατοικίας του  αυτοκράτορα Νέρωνα με λαμπερές τοιχογραφίες πριν από περίπου 2.000 χρόνια.

Μέσα στα ερείπια εργαστηρίων, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν αμφορέα που περιείχε κίτρινη  ώχρα και μικρά βάζα γεμάτα με κοκκινωπές χρωστικές ουσίες όπως  ρεάλγκαρ και κόκκινη ώχρα. Βρήκαν επίσης λεκάνες όπου οι τεχνίτες ανακάτευαν χρωστικές ουσίες με νερό.

Αλλά το αποκορύφωμα της συλλογής είναι ένα συμπαγές κομμάτι  αιγυπτιακού μπλε , μια σπάνια χρωστική ουσία που εκτιμάται εδώ και χιλιάδες χρόνια για τις λαμπερές και αιθέριες ιδιότητές της, από την παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο.

Η ανακάλυψη θα μπορούσε να φωτίσει τη σύνδεση μεταξύ των αρχαίων αιγυπτιακών ριζών της μπλε χρωστικής ουσίας και της ανακάλυψής της από καλλιτέχνες της Αναγέννησης αιώνες αργότερα.

Το ογκώδες αυτό αντικείμενο ζυγίζει περίπου πέντε κιλά και έχει μήκος πάνω από έξι ίντσες. 

«Η γοητεία που μεταφέρει το βάθος του μπλε αυτής της χρωστικής ουσίας είναι απίστευτη», λέει η Alfonsina Russo , διευθύντρια του Αρχαιολογικού Πάρκου του Κολοσσαίου, το οποίο διαχειρίζεται το Domus Aurea, σε μια  δήλωση , σύμφωνα με μετάφραση της  Margherita Bassi του  Gizmodo . «Το Domus Aurea μας συγκινεί για άλλη μια φορά και αποκαθιστά τη λαμπρότητα των χρωμάτων που χρησιμοποίησαν οι ζωγράφοι που διακόσμησαν επιδέξια τα δωμάτια αυτού του πολύτιμου και εκλεπτυσμένου αυτοκρατορικού παλατιού».

Σε αντίθεση με την ώχρα και το ρεάλγκαρ, που απαντώνται στη φύση, το αιγυπτιακό μπλε είναι μια συνθετική χρωστική ουσία  που παράγεται με ψήσιμο σε υψηλές θερμοκρασίες ενός μείγματος πυριτίου, ασβεστόλιθου και ορυκτών που περιέχουν χαλκό και ανθρακικό νάτριο. Θεωρείται η  παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο.

Όπως υποδηλώνει και το όνομά της, η μπλε χρωστική ουσία προέρχεται από την  αρχαία Αίγυπτο . Χρονολογούμενη τουλάχιστον στην τρίτη χιλιετία π.Χ., έγινε «ουσιώδες στοιχείο» στη διακόσμηση και το σχεδιασμό, σύμφωνα με τον  Guillermo Carvajal της La Brújula Verde . Παρείχε τη  διακριτική σκίαση στα αρχαία αιγυπτιακά πορτρέτα και το έντονο χρώμα στα  ταφικά ειδώλια από φαγεντιανή .

Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας  Βιτρούβιος κατέγραψε τη συνταγή στην πραγματεία του «De Architectura» τον πρώτο αιώνα π.Χ., αντανακλώντας πώς το χρώμα εξαπλώθηκε στον μεσογειακό κόσμο και βρήκε μια ακμάζουσα θέση στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου οι ερευνητές έκτοτε έχουν εντοπίσει το αιγυπτιακό μπλε στα  Λουτρά του Τίτου και στα τείχη της Πομπηίας .

Αλλά αυτό που κάνει αυτή την ανακάλυψη στο Domus Aurea ακόμη πιο αξιοσημείωτη είναι το τεράστιο μέγεθος του εν λόγω αιγυπτιακού μπλε πλινθώματος, το οποίο ζυγίζει περισσότερο από πέντε κιλά και έχει μήκος έξι ίντσες.

Καλλιτέχνες όπως ο Ραφαήλ και  ο Ντομένικο Γκιρλαντάιο ήταν γνωστοί για το ότι έμπαιναν κρυφά στα ερείπια του σπιτιού του Νέρωνα για να θαυμάσουν και να αντλήσουν καλλιτεχνική  έμπνευση από τις τοιχογραφίες που ολοκληρώθηκαν τον 1ο αιώνα μ.Χ., σύμφωνα με το Artnet .

Η παρουσία του αιγυπτιακού μπλε στο Domus Aurea υποδηλώνει ένα πολύχρωμο παρελθόν που ενέπνευσε μια άλλη γενιά Ιταλών ζωγράφων να αναδημιουργήσουν το έντονο μπλε στα δικά τους έργα. Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, η ανακάλυψη παρέχει έναν ακόμη σύνδεσμο μεταξύ της τέχνης της αρχαιότητας και της τέχνης της Αναγέννησης.

Το απέραντο μυστικό πέρασμα που χτίστηκε για την ελίτ της Φλωρεντίας πριν από 450 χρόνια

 Το 1565, ένας απλός, κομψός διάδρομος χτίστηκε στην κορυφή  της Πόντε Βέκιο (ή της Παλιάς Γέφυρας) στη Φλωρεντία. Το πέρασμα περιοριζόταν για την ελίτ της Φλωρεντίας, η οποία το χρησιμοποιούσε για να διασχίζει εύκολα τον ποταμό Άρνο χωρίς να ανακατεύεται με τους περαστικούς στα χαμηλότερα επίπεδα της γέφυρας. Τώρα, μετά από χρόνια αποκατάστασης και επισκευής, η κάποτε μυστική αίθουσα άνοιξε ξανά για το κοινό.

Το πέρασμα—γνωστό ως Διάδρομος Βαζάρι—συνδέει τους καταπράσινους  Κήπους Μπόμπολι της Φλωρεντίας στην κορυφή της Πόντε Βέκιο, μιας γέφυρας που εκτείνεται πάνω από τον ποταμό Άρνο.

Σύμφωνα με  ανακοίνωση της Πινακοθήκης Ουφίτσι, ο Διάδρομος Βάζαρι, μήκους 2.500 ποδιών, ανατέθηκε από τον δεύτερο δούκα της Φλωρεντίας,  Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων , της διαβόητης  οικογένειας των Μεδίκων , η οποία έλεγχε την Τοσκάνη για μεγάλο μέρος της περιόδου μεταξύ 15ου και 18ου αιώνα. Όπως αναφέρει στη δήλωση ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού, Αλεσάντρο Τζούλι, οι Μέδικοι περπατούσαν τον Διάδρομο Βάζαρι καθ' οδόν από το σπίτι τους,  το Παλάτσο Πίτι , προς τον χώρο εργασίας τους,  το Παλάτσο Βέκιο , την έδρα της κυβέρνησης.

Ο διάδρομος πήρε το όνομά του από τον σχεδιαστή του,  Τζόρτζιο Βαζάρι , έναν καλλιτέχνη, αρχιτέκτονα και συγγραφέα της Αναγέννησης. Ο Βαζάρι σχεδίασε το πέρασμα με βάση μια παρόμοια κατασκευή στη Ρώμη. Οι εισερχόμενοι κατεβαίνουν 58 σκαλοπάτια από τον δεύτερο όροφο του Ουφίτσι σε ένα σκεπαστό τούβλινο μονοπάτι κατά μήκος του ποταμού - ορατό μέσα από τα φινιστρίνια - πριν συνεχίσουν διασχίζοντας την Πόντε Βέκιο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian , οι Μέδικοι χρησιμοποιούσαν το Πέρασμα Βαζάρι για να εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες τους—μια πρακτική που θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Μάλιστα, τα μεγάλα παράθυρα που πλαισιώνουν το τμήμα της γέφυρας του περάσματος δεν προστέθηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1930: ο Μπενίτο Μουσολίνι τα είχε εγκαταστήσει πριν καλωσορίσει τον Αδόλφο Χίτλερ στη Φλωρεντία το  1938 .

Ο διάδρομος Vasari ανακαινίστηκε τελευταία φορά τη δεκαετία του 1990, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Οι αρχές έκλεισαν τον διάδρομο το 2016 επειδή δεν πληρούσε τους κανονισμούς ασφαλείας. Το 2022 ξεκίνησε ένα έργο αποκατάστασης ύψους περίπου 10 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2024.

The Guardian

Smithsonian magazine

Σονια Αντερσον

Τοιχογραφίες της Αναγέννησης που έμειναν αιώνες κρυμμένες σε κοινή θέα της Φλωρεντίας

 Οι ανακαινίσεις στην Πινακοθήκη Ουφίτσι αποκάλυψαν δύο αγνοημένους πίνακες δούκων των Μεδίκων, μεταξύ άλλων ενδιαφέρουσων ευρημάτων.

Το μουσείο οφείλει την εκπληκτική συλλογή του στον Οίκο των Μεδίκων, την πλούσια ιταλική τραπεζική δυναστεία που δημιούργησε το ίδρυμα τον 16ο αιώνα. Ο ίδιος ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων ανέθεσε την κατασκευή του κτιρίου και των υπερυψωμένων διαδρόμων του , τα οποία κάποτε προορίζονταν μόνο για χρήση από τα ελίτ μέλη του οίκου των Μεδίκων.

Οι εργαζόμενοι ανακάλυψαν τυχαία την τοιχογραφία κατά την εγκατάσταση ενός νέου γραφείου εισιτηρίων και ενός βεστιαρίου στη δυτική πτέρυγα του μουσείου.

Οι ειδικοί αποδίδουν το πορτρέτο στον κύκλο του μανιεριστή ζωγράφου Μπερναρντίνο Ποτσέτι , ενός Φλωρεντινού των τελών του 16ου αιώνα που ειδικευόταν στις τοιχογραφίες. Ο Κόζιμο Β', ο οποίος κυβέρνησε τη Φλωρεντία μεταξύ 1609 και 1621, εμφανίζεται να στέκεται όρθιος δίπλα σε δύο καθιστές γυναικείες φιγούρες. Οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν τις πόλεις της Φλωρεντίας και της Σιένα, οι οποίες ελέγχονταν και οι δύο από την οικογένεια των Μεδίκων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Κάθονται δίπλα σε ένα λιοντάρι και άλλα αλληγορικά σύμβολα εξουσίας.

Οι εργάτες αποκάλυψαν επίσης μια μικρότερη τοιχογραφία που απεικονίζει τον πατέρα του Κόζιμο, Φερδινάνδο Α΄ , ο οποίος κυβέρνησε τη Φλωρεντία μεταξύ 1587 και 1609 ενώ σε κοντινή απόσταση ανακάλυψαν κρυμμένα φυτικά μοτίβα του 18ου αιώνα που διακοσμούν τους τοίχους και τις οροφές της γκαλερί.

Οι αρχαιολόγοι εργάζονται επίσης για την αποκατάσταση των στάβλων του 16ου αιώνα στο υπόγειο της Ουφίτσι. Μέλη της οικογένειας Μεδίκων διατηρούσαν άλογα στον χώρο όταν χρησιμοποιούσαν το κτίριο ως κατοικία τους. Κατά τον καθαρισμό των συντριμμιών που είχαν συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι εργάτες ανακάλυψαν έναν τοίχο της μεσαιωνικής εποχής και τους σκελετούς τριών ανθρώπων που πιθανότατα ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο μιας εκκλησίας που βρισκόταν στο χώρο της Ουφίτσι πριν από εκατοντάδες χρόνια.

Πηγές

Smithsonian magazine

Σόνια Άντερσον

Ποιοι ήταν οι ζωγράφοι της Πομπηίας που οι τοιχογραφίες διατηρήθηκαν σε στάχτη από την έκρηξη του Βεζούβιου

Όταν ο Βεζούβιος εξερράγη το 79 μ.Χ., κάλυψε τις κοντινές πόλεις με ένα παχύ στρώμα τέφρας και βράχων. Καθώς οι επιζώντες κάτοικοι εγκατέλειπαν την περιοχή μετά την καταστροφή, τα συντρίμμια διατήρησαν ό,τι άφησαν πίσω τους, συμπεριλαμβανομένων ζωντανών τοιχογραφιών που απεικονίζουν όμορφα τοπία, λαχταριστά φαγητά, φιγούρες από την ελληνική μυθολογία και ερωτικές συναντήσεις .

Αυτές οι λεπτομερείς τοιχογραφίες , τις οποίες οι αρχαιολόγοι άρχισαν να ανασκάπτουν συστηματικά τον 18ο αιώνα, βρίσκονται στο επίκεντρο της έκθεσης « Οι Ζωγράφοι της Πομπηίας » , μιας νέας έκθεσης στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπολόνια στην Ιταλία. Με περισσότερους από 100 πίνακες να εκτίθενται, η έκθεση είναι πολύ μεγαλύτερη από προηγούμενες εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Οκλαχόμα και τη Νέα Υόρκη . Είναι επίσης μοναδική στο ότι σχεδόν οι μισές από τις τοιχογραφίες δεν έχουν εκτεθεί ποτέ έξω από το σπίτι τους στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης , αναφέρει ο James Imam της Art Newspaper .

Εκτός από το ότι προσφέρουν πληροφορίες για την καθημερινή ζωή και τα έθιμα της αρχαίας Ρώμης , οι τοιχογραφίες ρίχνουν φως στους κατά καιρούς μυστηριώδεις ανθρώπους που τις δημιούργησαν: τους ζωγράφους ή pictores . Οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί τέχνης γνωρίζουν ελάχιστα για τους pictores , οι οποίοι συχνά δεν υπέγραφαν τα έργα τους, αλλά ήταν προφανώς εξαιρετικά εξειδικευμένοι τεχνίτες.

«Τι σχέση είχαν με τους πελάτες τους;» ρωτάει ο Μάριο Γκριμάλντι, επιμελητής της έκθεσης, στην εφημερίδα Art Newspaper . «Ποια ήταν η συμβατική διαφορά μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού έργου; Μπορούμε να αντλήσουμε στοιχεία από μια ολόκληρη σειρά στοιχείων, τα οποία είναι σαν κομμάτια ενός παζλ».

Οι ζωγράφοι πιθανότατα δεν κατείχαν πολύ υψηλά σκαλοπάτια στην τοπική κοινωνική κλίμακα, αλλά πρέπει να απολάμβαναν κάποιο βαθμό οικονομικής επιτυχίας, καθώς συχνά ήταν υπεύθυνοι για την αγορά των δικών τους υλικών και χρωμάτων, μερικά από τα οποία ήταν πολύ ακριβά, σύμφωνα με την Art Newspaper . Είναι πιθανό να εργάζονταν σε ομάδες και να θεωρούνταν περισσότερο διακοσμητές παρά καλλιτέχνες.

Σχεδόν 2.000 χρόνια μετά την έκρηξη του Βεζούβιου, οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν να κάνουν σημαντικά ευρήματα στην Πομπηία , το Ερκολάνο , το Μποσκορέαλ , τις Σταβίες και άλλες παραθαλάσσιες κοινότητες που έχουν θαφτεί από ηφαιστειακή τέφρα.

Μια πρόσφατη ανασκαφή έδωσε μια ματιά στις ζωές των κατοίκων της μεσαίας τάξης της Πομπηίας , οι οποίοι ήταν «ευάλωτοι κατά τη διάρκεια πολιτικών κρίσεων και λιμών, αλλά και φιλόδοξοι να ανέβουν την κοινωνική κλίμακα», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Gabriel Zuchtriegel, διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας . Το 2021, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν αυτό που πιστεύουν ότι είναι το σπίτι σκλάβων που ζούσαν στην αρχαία ρωμαϊκή πόλη.

Πηγές

Smitsonian magazine

Σάρα Κούτα

Η ζωγραφική που ανακαλύφθηκε σε σπήλαιο μέσα σε φαράγγι της Ιταλίας

 Η τοποθεσία βρίσκεται στο Φυσικό, Αρχαιολογικό Πάρκο των Εκκλησιών Ρουπέστρια της Ματέρα – αυτό του ασβεστόλιθου Murgia Appulo-Lucana (πολύ χαρακτηριστικό τοπίο φαραγγιών και λόφων), που σχηματίζεται μέσω θαλάσσιας ιζηματογένεσης με μια πολύ σημαντική περιβαλλοντική κληρονομιά (χλωρίδα και πανίδα – πάνω από 900 ειδών φυτών).

Βρίσκεστε σε ένα φυσικό σπήλαιο που ανοίγει σε ένα βαθύ καρστικό φαράγγι που πλαισιώνει τον χείμαρρο Gravina di Picciano, στην τοποθεσία Pietrapenta της Matera. Η γεωλογική ραχοκοκαλιά του σπηλαίου περιλαμβάνει δύο ιζηματογενείς σχηματισμούς θαλάσσιας προέλευσης: τον κρητιδικό συμπαγή ασβεστόλιθο και τον καλαβρέζικο κιτρινωπό-λευκό ασβεστίτη. Κατά μήκος της επιφάνειας της διάβασης μεταξύ των δύο σχηματισμών μπορείτε να παρατηρήσετε αρκετές τρύπες που άφησαν τα μύδια που τρυπούσαν πέτρες. Το σπήλαιο αντιπροσωπεύει τον τόπο λατρείας μιας μοναστικής κοινότητας που ανήκε στον πρώιμο Μεσαίωνα και εγκαταστάθηκε στις πολυάριθμες σπηλιές που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του φαραγγιού. Χάρη σε μια υποδειγματική αποκατάσταση, που πραγματοποιήθηκε χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες μιας ομάδας ειδικών, σήμερα οι «Εκατό Άγιοι» έχουν επιστρέψει στη ζωή στην αρχική τους μορφή. Αυτή ήταν μια μακρά, δύσκολη και έντονη δέσμευση που δεν θα πρέπει να θεωρείται απλώς ως μια εξειδικευμένη αποκατάσταση ενός μνημείου υψηλού κύρους, καθώς επιθυμεί, πάνω απ' όλα, να αντιπροσωπεύει τη δημιουργία ενός προτύπου, ενός «κώδικα πρακτικής» που θα εφαρμοστεί στην πολυπόθητη πολιτική για τη σωστή διατήρηση, την προγραμματισμένη συντήρηση και τη σύγχρονη διαχείριση της ρυπεστριανής κληρονομιάς ολόκληρης της Νότιας Ιταλίας. Αυτό το εξαιρετικό ρυπεστριανό ρητορικό έργο αντιπροσωπεύει ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα της συγκεκριμένης τέχνης της Νότιας Ιταλίας. Ο εξαιρετικός κύκλος τοιχογραφιών του, που φιλοτεχνήθηκε πεντακόσια χρόνια πριν από τον Τζιότο, δείχνει τα τυπικά χαρακτηριστικά της βενεδικτινής τέχνης και συνοψίζεται στυλιστικά από το πολιτιστικό κλίμα της Λομβαρδίας (8ος και 9ος αιώνας). Για τη θεολογική και καλλιτεχνική αξία του εικονογραφικού συνόλου, η σπηλαιώδης εκκλησία έχει ονομαστεί «Καπέλα Σιξτίνα» της ρυπεστριανής τοιχογραφίας. Ο ταπεινός ζωγράφος τοιχογραφιών, που μνημονεύεται ως ο «Ζωγράφος των Λουλουδιών της Ματέρα», απεικόνισε στον πίσω τοίχο τη βιβλική αφήγηση των πρώτων κεφαλαίων της Γένεσης: Θεός Πατέρας Δημιουργός, το Φως, το Σκοτάδι, η δημιουργία του Αδάμ, η γέννηση της Εύας, το Προπατορικό Αμάρτημα και ο πειρασμός. Κάτω από την παράσταση του πάνελ, στις τρεις λεκάνες της αψίδας, απεικονίζονται μεγάλοι πατριάρχες: οι Απόστολοι (Πέτρος, Ανδρέας και Ιωάννης), οι αρχάγγελοι (Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ραφαήλ) και η λατρεία της Παναγίας Βασίλισσας από δύο αγίους. Ο πολύτιμος κύκλος τοιχογραφιών, που επί χρόνια δέχτηκε επίθεση από βρύα, λειχήνες και κυανοβακτήρια, ανακτήθηκε από το Ίδρυμα Zètema, σε συνεννόηση με το Κεντρικό Ινστιτούτο Αποκατάστασης και τη συμμετοχή αφοσιωμένων εμπειρογνωμόνων. Η αποκατάσταση κατέστη δυνατή χάρη σε χρηματοδότηση από ιταλικά τραπεζικά ιδρύματα και έχει γίνει ένα πρότυπο επιστημονικής αναφοράς, ένας κώδικας πρακτικής για μελλοντικές εργασίες σχετικά με την παγκόσμια ρυπεστριανή κληρονομιά.

Οι αρχαίες ετρουσκικές τοιχογραφίες που αγόρασε η Ιταλία για εκατομμύρια και τις έθεσε σε δημόσια έκθεση στη Ρώμη

 

Βρέθηκαν σε έναν ταφικό θάλαμο και τα έργα τέχνης απεικονίζουν μάχες μεταξύ αρχαίων ηρώων στον μεσογειακό κόσμο.

Μερικοί από τους καλύτερα διατηρημένους πίνακες του αρχαίου ετρουσκικού πολιτισμού της Ιταλίας τέθηκαν σε δημόσια έκθεση στη Ρώμη. Η έκθεση άνοιξε αυτή την εβδομάδα στο Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της Βίλα Τζούλια , λίγες εβδομάδες αφότου η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αγόρασε τα έργα τέχνης από ιδιώτες έναντι 17 εκατομμυρίων δολαρίων.

Χρονολογούμενες μεταξύ 340 και 320 π.Χ., οι τοιχογραφίες είναι σημαντικά σωζόμενα έργα τέχνης που φιλοτεχνήθηκαν από τους Ετρούσκους, έναν αρχαίο λαό από την ιταλική χερσόνησο. Ο πολιτισμός άκμασε μεταξύ του ένατου και του δεύτερου αιώνα π.Χ., ενώνοντας τους Έλληνες και τους Φοίνικες ως μια σημαντική δύναμη στην περιοχή της Μεσογείου. Η επιρροή τους άρχισε να εξασθενεί τον πρώτο αιώνα π.Χ., ωστόσο, όταν κατακτήθηκαν και απορροφήθηκαν από την ταχέως αναπτυσσόμενη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Οι ίδιες οι τοιχογραφίες απεικονίζουν τον βίαιο αγώνα για εξουσία που κυρίευε τη ζωή των Ετρούσκων στη χερσόνησο. Σκηνές απεικονίζουν Ετρούσκους στρατιώτες να σκοτώνουν αντιπάλους από τη Ρώμη. Μια τοιχογραφία δείχνει τον Αχιλλέα να σκοτώνει Τρώες. Μια άλλη σκηνή δείχνει τη Μαστάρνα - ένα άλλο όνομα για τον Σέρβιο Τύλλιο, τον έκτο βασιλιά της Ρώμης - να απελευθερώνει έναν Ετρούσκο ευγενή.

Η ιταλική κυβέρνηση προσπαθεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα να αποκτήσει αυτές τις τοιχογραφίες από την οικογένεια Τορλόνια, «μία από τις αρχαίες ευγενείς οικογένειες της Ιταλίας, της οποίας η τεράστια συλλογή αρχαιοτήτων έχει από καιρό κρατηθεί μακριά από το κοινό», αναφέρει το AP.

Ο Γάλλος αρχαιολόγος Αλεσάντρο Φρανσουά ανακάλυψε τα έργα τέχνης το 1857 σε έναν ταφικό θάλαμο στην αρχαία πόλη Βούλτσι, σε γη που ανήκε στην οικογένεια Τορλόνια. Οι τοιχογραφίες απεικόνιζαν την κεντρική αίθουσα αυτού που έγινε γνωστό ως ο Τάφος του Φρανσουά, ο οποίος περιείχε επίσης κοσμήματα, βάζα, χάλκινα και άλλα αρχαία αντικείμενα.

Η οικογένεια Τορλόνια κράτησε τις τοιχογραφίες και χάρισε ή πούλησε άλλους θησαυρούς από τον τάφο. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα φυλάσσονται σήμερα σε ιδρύματα σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου του Λούβρου και του Βρετανικού Μουσείου, αναφέρει το Reuters. Μουσεία δάνεισαν τα σχετικά αντικείμενα στο μουσείο Villa Giulia για την έκθεση των τοιχογραφιών.

Πηγές

Smithsonian magazine

Κριστιαν Θορσμπεργκ

Σε μία από τις πιο διάσημες και παραμελημένες βίλες της Ρώμης, επανεμφανίστηκαν αιώνιες τολμηρές τοιχογραφίες, ζωγραφισμένες από καλόγριες

 

Για σχεδόν τρεις αιώνες, στρώματα απλής μπογιάς και σοβά έκρυβαν ένα αξιοσημείωτο μυστικό στο εσωτερικό μιας από τις επαύλεις της Αναγέννησης στη Ρώμη, η οποία είχε παραμεληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τώρα, οι συντηρητές που απομακρύνουν αυτά τα στρώματα φέρνουν ξανά στο φως πολύχρωμες παραστάσεις με θεούς, στρατιώτες και μυθολογικές μορφές, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Smithsonian.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την αναστήλωση της Villa Silvestri Rivaldi, αξίας 40 εκατομμυρίων δολαρίων, οι συντηρητές ανακαλύπτουν και αναβιώνουν έργα τέχνης του 16ου αιώνα.

Χτισμένη στα μέσα του 16ου αιώνα, η Villa Silvestri Rivaldi παρέμενε εγκαταλελειμμένη για δεκαετίες, σε κοντινή απόσταση με τα πόδια από το Κολοσσαίο της Ρώμης. Ένα νέο έργο βελτίωσης αναζωογονεί το συγκρότημα και φέρνει στο φως τα εσωτερικά του έργα τέχνης. Στη σκιά του Κολοσσαίου της Ρώμης, οι συντηρητές σημειώνουν πρόοδο σε μια μηνιαία προσπάθεια να επαναφέρουν μια παραμελημένη κατοικία του 16ου αιώνα, που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα ιστορικά παλάτια της Ιταλίας, στην παλιά της δόξα.

Η Βίλα Σιλβέστρι Ριβάλντι, χτισμένη πάνω σε αρχαία ρωμαϊκά κτίσματα μεταξύ 1534 και 1547 από έναν θαλαμηπόλο του Πάπα Παύλου Γ΄ , έχει ένα ιστορικό παρελθόν. 

Αμέσως μετά την κατασκευή του, φιλοξένησε σημαντικές προσωπικότητες όπως οι Καρδινάλιοι Λανφράνκο Μαργκότι και Κάρλο Εμανουέλε Πίο, καθώς και μέλη των δυναστειών Κολόνα και Μέδικοι - μεταξύ αυτών και ο Αλεσάντρο ντε Μέδικοι , ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Λέων ΙΑ΄ . Τον 17ο αιώνα, το κτίριο μετατράπηκε σε μοναστήρι, έπειτα σε εργοστάσιο υφασμάτων. Τελικά έγινε ίδρυμα κοινωνικής πρόνοιας και τέλος σχολείο.  

Η κλίμακα του το έκανε ένα ελκυστικό μέρος για να βρίσκεται κανείς. Το συγκρότημα περιλαμβάνει σχεδόν 50.000 τετραγωνικά πόδια εσωτερικού χώρου και περίπου 27.000 τετραγωνικά πόδια εξωτερικών κήπων και αυλών. Αλλά η ομορφιά του άρχισε να ξεθωριάζει όταν εγκαταλείφθηκε τον 20ό αιώνα.

Οι τοιχογραφίες που είναι ζωγραφισμένες στη Βίλα Σιλβέστρι Ριβάλντι απεικονίζουν χριστιανικές και παγανιστικές εικόνες. 

Στα τέλη του περασμένου έτους, το ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ένα έργο περίπου 40 εκατομμυρίων δολαρίων για την αποκατάσταση της κατοικίας. Αυτό περιελάμβανε την πώλησή της από το κράτος στην περιφέρεια του Λάτσιο για 30 εκατομμύρια δολάρια και την προετοιμασία μιας υπαίθριας αναβίωσης. Η πρώτη φάση της αποκατάστασης, που αποδεικνύεται σήμερα από τις άφθονες σκαλωσιές κατασκευής, έχει ως στόχο να σταθεροποιήσει τα αδύναμα δάπεδα, να ανακατασκευάσει τις καταρρέουσες οροφές και να καθαρίσει τις τεράστιες, κάποτε πολύχρωμες τοιχογραφίες στο εσωτερικό που έχουν ερειπωθεί.

Η πρώτη φάση της αποκατάστασης, ύψους 40 εκατομμυρίων δολαρίων, αφορά τη βελτίωση των ερειπωμένων δαπέδων και οροφών, κάτι που θα επιτρέψει στους συντηρητές να συνεχίσουν τις εργασίες στις τοιχογραφίες του συγκροτήματος.

Οι τοιχογραφίες, που απεικονίζουν παγανιστικές ιστορίες και καθολική εικονογραφία, βρίσκονται στο επίκεντρο των προσπαθειών των εργαζομένων. Εκτεινόμενες από τοίχο σε τοίχο και σε οροφές, σκηνές αιώνων από μάχες, στρατιώτες, τον Χριστό και αγγέλους -μερικές από τις οποίες φιλοτεχνήθηκαν από ζωγράφους της σχολής του Ραφαήλ- ανανεώνονται με προηγμένες τεχνικές, όπως καθαρισμό με λέιζερ. Σε ορισμένα σημεία, οι συντηρητές ανακαλύπτουν εικόνες γυμνών θεών και θεών που είχαν επικαλυφθεί από μοναχές και εκκλησιαστικούς ηγέτες, οι οποίοι τις θεώρησαν πολύ ριζοσπαστικές.  

Πηγές

Smithsonian magazine

The times of India

Isabella d'Este, η προσωπικότητα και οι άπειρες επιστολές της Ιταλικής Αναγέννησης

   Η Isabella d'Este (19 Μαΐου 1474 - 13 Φεβρουαρίου 1539) ήταν προστάτιδα της μάθησης, των τεχνών και της λογοτεχνίας της Αναγέννησης. Συμμετείχε ενεργά σε πολιτικές ίντριγκες μεταξύ των ευγενών της Ευρώπης. Η Ισαβέλλα άφησε πίσω της μια ογκώδη αλληλογραφία με περισσότερα από 2.000 γράμματα, τα οποία παρέχουν μεγάλη εικόνα για τον κόσμο της Ιταλικής Αναγέννησης.

Η Isabella d'Este γεννήθηκε στην οικογένεια των ευγενών Ferrara της Ferra. Μπορεί να ονομάστηκε για τη συγγενή της, βασίλισσα Isabella της Ισπανίας. Σύμφωνα με τις σύγχρονες αναφορές, ήταν η αγαπημένη των γονιών της. 

Οι γονείς της Ισαβέλλας εκπαίδευαν εξίσου τις κόρες και τους γιους τους. Η Ισαβέλλα και η αδερφή της Βεατρίκη σπούδασαν λατινικά και ελληνικά, ρωμαϊκή ιστορία, μουσική, αστρολογία και χορό. Η Ισαβέλλα είχε καταφέρει αρκετά στην πολιτική για να συζητήσει με πρέσβεις όταν ήταν μόλις 16 ετών. Όταν η Ιζαμπέλα ήταν έξι ετών, αρραβωνιάστηκε τον μελλοντικό τέταρτο μαρκήσιο της Μάντοβας, τον Φραντσέσκο Γκονζάγκα, τον οποίο γνώρισε την επόμενη χρονιά. Παντρεύτηκαν στις 15 Φεβρουαρίου 1490. Ο Γκονζάγκα ήταν στρατιωτικός ήρωας, ενδιαφερόταν περισσότερο για αθλήματα και άλογα παρά για τέχνες και λογοτεχνία, αν και ήταν γενναιόδωρος προστάτης των τεχνών. Η Ισαβέλλα συνέχισε να σπουδάζει μετά τον γάμο της. Η Ισαβέλλα χαρακτηρίστηκε ως καλλονή, με σκούρα μάτια και χρυσά μαλλιά. Ηταν διάσημη για την αίσθηση της μόδας - το στυλ της αντιγράφηκε από ευγενείς γυναίκες σε όλη την Ευρώπη. Το πορτρέτο της ζωγραφίστηκε δύο φορές από τον Τιτσιάνο και επίσης από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, τον Μαντέγνα, τον Ρούμπενς και άλλους. 

Ισαβέλλα, και σε μικρότερο βαθμό ο σύζυγός της, υποστήριξε πολλούς ζωγράφους, συγγραφείς, ποιητές και μουσικούς της Αναγέννησης. Οι καλλιτέχνες με τους οποίους συνδέθηκε η Ισαβέλλα περιλαμβάνουν τους Περουτζίνιο, Μπατίστα Σπανιόλι, Ραφαήλ, Αντρέα Μαντέγνα, Καστιλιόνε και Μπαντέλο. Επίσης μέρος του κύκλου του δικαστηρίου ήταν πρόσωπα όπως οι συγγραφείς Ariosto και Baldassare Castiglione, ο αρχιτέκτονας Giulio Romano και οι μουσικοί Bartolomeo Tromboncino και Marchetto Cara. Η Ισαβέλλα αντάλλαξε επίσης επιστολές με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι σε διάστημα έξι ετών μετά την επίσκεψή του στη Μάντοβα το 1499. Η Ισαβέλλα συγκέντρωσε πολλά έργα τέχνης κατά τη διάρκεια της ζωής της, μερικά για ένα ιδιωτικό στούντιο γεμάτο τέχνη, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα μουσείο τέχνης.