Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

To Carousel ανά τους αιώνες


 
 Το Carousel είναι μια από τις πολλές δραστηριότητες διασκέδασης και ίσως η παλαιότερη.  Έχει συνήθως μια περιστρεφόμενη κυκλική πλατφόρμα στην οποία τοποθετούνται καθίσματα για αναβάτες.  Τα περισσότερα καρουσέλ έχουν καθίσματα σε σχήμα αλόγων, αν και υπάρχουν και άλλα είδη όπως  ζέβρες, τίγρεις, διαφορετικά μυθολογικά πλάσματα, αεροπλάνα ή αυτοκίνητα.
 
 
   Οι πρώτες βόλτες με κινούμενες πλατφόρμες που γύριζαν τους αναβάτες τους εμφανίστηκαν τον 6ο αιώνα και ξεκίνησαν από το αρχαίο Βυζάντιο όπου οι άνθρωποι έδεσαν καλάθια σε έναν κεντρικό πόλο και περιστρεφόταν καθισμένοι γύρω του. Τα καρουσέλ που γνωρίζουμε σήμερα εξελίχθηκαν από τα παιχνίδια του 12ου αιώνα στην Ευρώπη και την Ασία. Οι ιππότες εκείνης της εποχής οδηγούσαν σε κύκλο και έπαιζαν στοχεύοντας ο ένας τον άλλο με γυάλινες μπάλες γεμάτες με αρωματικό νερό μεταξύ τους - που απαιτούσαν μεγάλη επιδεξιότητα και ιπποδρομία. Εκείνοι που θα έπεφταν από τη σφαίρα και θα έσπαγε πάνω τους θα μύριζαν από το άρωμα και θα ντρεπόταν για τις μικρότερες δεξιότητές τους. Αυτό το παιχνίδι ονομάστηκε "μικρή μάχη" ή "garosello" στα ιταλικά και "carosella" στα ισπανικά από όπου έχουμε την σημερινή λέξη "carousel." Τον 17ο αιώνα, το παιχνίδι άλλαξε. 



  Το πρώτο παιδικό καρουζέλ έγινε στον 17ο αιώνα μόνο για παιδιά και με μικρά ξύλινα άλογα.
  Τα καρουσέλ έγιναν δημοφιλή τον 18ο αιώνα, όταν άρχισαν να διαδίδονται στην Κεντρική Ευρώπη και την Αγγλία και μπορούσαν να βρεθούν σε διάφορες εκθέσεις και εκδηλώσεις.  Δεν είχαν ακόμη πλατφόρμες με ζώα παρά μόνο θέσεις για αναβάτες, κρεμασμένες από αλυσίδες.  Αυτά τα καρουσέλ τροφοδοτούσαν τη κίνηση τους από ζώα ή ανθρώπους. Οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές καρουσέλ των εποχών ήταν ο Heyn στη Γερμανία και ο Gustav Bayol στη Γαλλία. 

 
  Το 19ο αιώνα  ήρθαν οι βελτιώσεις στο σχεδιασμό. Τα ζώα για ιππασία ήταν τώρα στερεωμένα στην πλατφόρμα. Τροφοδοτούνταν ωστόσο με τον ίδιο τρόπο μέχρι το 1861, όταν ο Thomas Bradshaw εφηύρε το πρώτο ατμοκίνητο μηχανικό καρουσέλ. Ο Frederick Savage, εμπνευσμένος από τα έργα του Bradshaw, ξεκίνησε να κατασκευάζει τις παραλλαγές του με καρουσέλ και το 1870 έκανε μια διαφορετική παραλλαγή με βάρκες που θα έπαιζαν και θα έδιναν στροφάλους (ονομάζονταν "Sea-on-Land").  Έχει επίσης εφεύρει έναν μηχανισμό που επέτρεψε στα άλογα να κινούνται προς τα πάνω και προς τα κάτω, καθώς το καρουσέλ γύριζε μιμούταν έτσι μια πραγματική βόλτα με άλογο.

 
  Τα καρουσέλ ήταν πολύ δημοφιλή στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ των αρχών του 20ού αιώνα και της Μεγάλης Ύφεσης. Μετά από τη συντριβή της οικονομίας ήρθε και η καταστροφή πολλών μικρών καρουσέλ. Όταν η οικονομία αποκαταστάθηκε, βελτιώθηκε επίσης η τεχνολογία παραγωγής καρουσέλ και τα άλματα έγιναν από αλουμίνιο και συνθετικά υλικά. Μια άλλη μεγάλη προσθήκη ήταν το γεγονός ότι στα νέα καρουσέλ πρόσθεσαν ήχο. Χρησιμοποιώντας ένα όργανο σαν σωλήνα, όπου έπαιζε μουσική με τη βοήθεια του ατμού από τον κινητήρα που πνέει μέσα από τους σωλήνες.  Τα καρουσέλ άρχισαν να γίνονται μεγαλύτερα και πιο συναρπαστικά.  Τα μηχανήματα ατμού αντικαταστάθηκαν με ηλεκτροκινητήρες.
 Σήμερα, τα κλασικά καρουσέλ είναι σπάνια. Από τα περισσότερα από 4.000 καρουσέλ που κατασκευάστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, σώθηκαν λιγότερα από 150 άτομα. Υπάρχουν σήμερα μουσεία και οργανώσεις που προσπαθούν να τα διατηρήσουν.


   Καθώς εξελίχθηκαν τα καρουσέλ, προστέθηκαν σε αυτά στέγες, τα άλογα είχαν τη δυνατότητα να μετακινούνται πάνω και κάτω και προστέθηκαν περίτεχνα διακοσμημένα καθίσματα για εκείνους που δεν ήθελαν να οδηγήσουν τα ξύλινα άλογα.
 
 
 Στα τέλη του 18ου αιώνα, οι κατασκευαστές καρουσελ  προσπαθούσαν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον καθώς συναγωνίζονταν για να δουν ποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει το μεγαλύτερο, πιο φανταχτερό ποδήλατο.
 
  Τα άλογα θα δημιουργηθούν από το προσωπικό των ξυλογλυπτών με τους κυρίους δημιουργούς τους να κάνουν τα κεφάλια και τις λεπτομέρειες στα άλματα και οι μαθητευόμενοι να εργάζονται για τη συγκόλληση του ξύλου, το σκάλισμα των ποδιών και των σκελετών και την εξόρμηση των δεξιοτήτων τους στην απλούστερη εσωτερική σειρά των αλμάτων.
 
 
  Τα καρουσέλ  γινόταν μεγαλύτερα και πιο περίτεχνα στεγασμένα. Τα ζώα και τα άρματα τους είχαν εξελιχθεί σε μια πλουσιότερη ποικιλία στυλ. Υπήρχαν πολεμικά άλογα, άλογα παρελάσεων, ινδικά πόνυ και άλογα από τα όνειρα ενός παιδιού. Υπήρχαν ζώα της ζούγκλας, της πεδιάδας, του δάσους.  Υπήρχαν ακόμη σκυλιά, γάτες, αρκουδάκια και μυθικά ζώα.


   Ο GUSTAV DENTZEL , γνωστός ως "Hobby Horse" Bill, ήταν ψυκτικός όταν ήρθε στην Αμερική από τη Γερμανία στην ηλικία των 20. Ήταν ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στο μοντέρνο καρουσέλ στην Αμερική στη δεκαετία του 1860.  Είχε, ωστόσο, τραυματιστεί από καρουσέλ χτυπώντας ως αγόρι ενώ είχε ακολουθήσει τον πατέρα του σε μια μετακίνηση του στην παλιά χώρα. Τα ζώα του Dentzel είναι σκαλισμένα πιο ανατομικά σωστά από το έργο των περισσότερων άλλων ξυλογλυπτών. Έχουν περιγραφεί ως χαριτωμένα, σίγουρα αξιοπρεπή, ακόμη και βασιλικά.
 
alt = "Gustav Dentzel"

 

   CHARLES ID LOOFF ήρθε σε αυτή τη χώρα από αυτό που είναι τώρα βόρεια της Δυτικής Γερμανίας. Αν ένας άνθρωπος μπορεί να κριθεί από την τέχνη του, ο Looff ήταν ένας ευγενής άνθρωπος. Δεν υπάρχει τίποτα απειλητικό για τα ζώα του ... ακόμη και το λιοντάρι του φαίνεται να χαμογελάει ένα καλωσόρισμα στον αναβάτη του.

Μουσείο Wood carverCharles_I._D._Looff


SOLOMOM STEIN and HARRY GOLDSTEIN 

Μουσείο ξυλογλυπτικής Henry Goldstein

Άρχισαν την καριέρα τους με το σκάλισμα ξύλινων γυναικείων χτενών, ένα αξεσουάρ που χρησιμοποιούν οι μοντέρνες κυρίες για να κρατήσουν και να διακοσμήσουν τα φανταχτερά μαλλιά, ένα στυλ δημοφιλή στις αρχές του αιώνα.
 Το 1912, μετά το σκάλισμα αλόγων για τις υπάρχουσες εταιρείες καρουσέλ, τα δύο αδέρφια ίδρυσαν τη δική τους επιχείρηση, την οποία ονόμαζαν «Καλλιτεχνικοί Κατασκευαστές Carrousel».
Τα καρουσέλ τους ήταν από τα μεγαλύτερα που κατασκευάστηκαν ποτέ και έφεραν μεγάλα, θυμωμένα, τρομακτικά άλογα.


   Αυτά τα άλογα φαίνονταν να διαφωνούν με την παρουσία των επερχόμενων καβαλάρηδων. Το στέλεχος τους είναι δημιουργημένο έτσι ώστε να φαίνεται ότι είναι απαλλαγμένα από το καρουσέλ,  φαινόνταν σαν να είναι ελεύθερα να φύγουν για το κοντινότερο κάστρο. Παρά τη δύναμη αυτών των άκρων, συχνά ήταν διακοσμημένα με λουλούδια και άλλες ευαίσθητες διακοσμήσεις Αυτό το Carousel ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με 58 χειροποίητα, ζωγραφισμένα άλογα και θεωρείται ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα της λαϊκής τέχνης του τέλους του αιώνα.

Δημιουργήθηκε το 1908, η καταπληκτική χειροτεχνία του Stein και Goldstein με τα άλογα, σχεδόν στο πραγματικό τους μέγεθος, στο εξωτερικό δαχτυλίδι, να δείνουν την αίσθηση πως ζωντανεύουν καθώς το Carousel γυρίζε γρήγορα.


Ο CHARLES WALLACE PARKER, ο "βασιλιάς ψυχαγωγίας", γεννήθηκε στο Ιλλινόις το 1864. Ίδρυσε τη δική του επιχείρηση διασκέδασης στο Κάνσας. Τα άλογα στα καρουσέλ του είναι εντελώς μοναδικά.  Είναι πλάσματα φαντασίας που φαίνονται σαν να έρχονται από το όνειρο ενός παιδιού. Ο Parker εξειδικεύτηκε σε φορητά καρουσέλ που θα μετακινούνταν με μια καρναβαλική παράσταση.










Copyright : Έλενα Παπάζη
 

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Πόρτες, Θυρώματα της Κέρκυρας

 

   Ένα φανάρι στην εξώπορτα, ένα περίτεχνο ρόπτρο στη πόρτα για να ειδοποιεί για την άφιξη του επισκέπτη, και στις κάτω εξωτερικές πλευρές της πόρτας τα μικρά περίτεχνα σίδερα σχεδιασμένα για να κρατούν έξω της λάσπες από τα άρβυλα και τα παπούτσια των ανθρώπων που θα εισέρχονταν στο σπίτι.

Τρίπτυχη πόρτα με ρόπτρο
 
   Κάπως έτσι είναι η σύνθεση των όψεων της παλιάς πόλης. Οι εξώπορτες, μονόφυλλες, σε δύο μέρη ή τρίπτυχες, ανοίγονται με τον αυστηρό και βαρύ χτύπο των σιδερένιων ρόπτρων που βρίσκονται συνήθως στο κέντρο της θύρας.
   Σε κάποιες πόρτες συναντάμε ακόμα τις διακριτικές σχισμές που δεχόταν την αλληλογραφία του το κάθε σπίτι  πάνω στο ξύλο με μεταλλικά διακοσμητικά (εικόνα 1).
 
Εικόνα 1, διακρίνουμε στη δεξιά πλευρά τη σχισμή για την είσοδο της αλληλογραφίας.
 
  Δαντελωτές σιδεριές με ποικίλα μοτίβα στις σχεδιασμένες καμάρες πάνω από τα παράθυρα και τις εξώπορτες με τα συνηθέστερα και πιο παλιά φαινομενικά μοτίβα να είναι αυτά της άρπας και της μαργαρίτας (εικόνα 2, 3 και 4).
 
Εικόνα 2
Εικόνα 3

Εικόνα 4. Σχέδιο σιδεριάς με το μοτίβο της άρπας.
 
  Τα φαρδιά πρεβάζια, οι ταμπλάδες και τα διακοσμητικά κορδόνια έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις παραδοσιακές ξύλινες πόρτες της παλιάς πόλης. Σε κάποιες από τις εσωτερικές πόρτες των κτιρίων συναντάμε ακόμα τους παλιούς και μεγάλου μεγέθους σύρτες καθώς και τα σίδερα με τις θηλιές, εικόνες 7 και 8,  που χρησιμοποιούσαν τα παλιά λουκέτα(εικόνες 5, 6, 7 και 8)

Εικόνα 5.

Εικόνα 6.
Εικόνα 7

Εικόνα 8

   Τα περίτεχνα και μοναδικά σε κάθε σπίτι σίδερα που βρίσκονται στις έξω πλευρές των θυρών, που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος χαλιού για τα παπούτσια και τα άρβυλα των επισκεπτών, αντιπροσώπευαν το στυλ του εκάστοτε ιδιοκτήτη. Ο επισκέπτης πριν εισέλθει στην οικία έπρεπε να καθαρίζει τον πάτο των υποδημάτων του περνώντας τα πάνω από το οριζόντιο σίδερο που υπάρχει στο κέντρο ώστε να αφαιρεθούν τα τυχόν υπολείμματα και οι λάσπες του δρόμου.
  Τέτοια υπάρχουν τόσο εξωτερικά των κτιρίων, όσο και εσωτερικά όταν πρόκειται για κτίρια με κοινή κύρια είσοδο (εικόνα 9, 10 και 11)


Εικόνα 9, το σίδερο βρίσκεται στο σκαλί εξωτερικά της θύρας

Εικόνα 10. Το σίδερο βρίσκεται στο σκαλί εξωτερικά της θύρας. Στο σχέδιο του απεικονίζονται δύο φίδια γυρτά από το κορμό και πάνω.


Εικόνα 11. Το σίδερο βρίσκεται εσωτερικά του κτιρίου μετά την κύρια είσοδο. Είναι από τα πιο ψηλόλιγνα σε μέγεθος σχέδια.


   Τις καμάρες δεν τις συναντάμε μόνο σε εξωτερικές πόρτες και παράθυρα άλλα και σε εισόδους μεγάλων παλαιών κτιρίων σε στυλ πολυκατοικίας. Κατά την είσοδο σε τέτοια κτίρια αντικρίζουμε ένα θέαμα που παραπέμπει σε βασιλικές αίθουσες (εικόνα 4).
 

Εικόνα 12, είσοδος πολυκατοικίας με καμάρες

Εικόνα 13, λεπτομέρεια εισόδου με καμάρες.
 


Αν και τις θύρες με αετώματα τις συναντάμε συνηθέστερα στα αρχοντικά της υπαίθρου, όπου έχουν διατηρηθεί οι περισσότερες, σε κάποια κτίρια σταθμούς στην ιστορία της Κέρκυρας, έχουν διατηρηθεί μερικές, οι οποίες είχαν τη τύχη να γλυτώσουν από βομβαρδισμούς.

 

   Εσωτερικοί κήποι μέσα σε παλαιά αρχοντικά κτίρια σε στυλ πολυκατοικίας μπορούν ακόμη να βρεθούν στην παλαιά πόλη, όπως αυτός που ακολουθεί στο παρακάτω βίντεο και συνορεύει με το πίσω μέρος παλιάς εκκλησίας.

 
 
 

Εσωτερικός κήπος σε κτίριο στη περιοχή Μουράγια



 

Φανάρι πάνω από παλιά παραδοσιακή εξώπορτα.


Φανάρι που ακολουθεί εξωτερική σειρά όμοιων φαναριών κατά την ευθεία της μπροστινής μεριάς των ανακτόρων Μιχαήλ και Γεωργίου. Τα συγκεκριμένα φανάρια απεικονίζουν το κορμό ιπτάμενου δράκου και με ένα ιδιαίτερο σχέδιο το φανάρι με το φως φαίνεται  να βγαίνει σαν μια φλόγα από το ανοιχτό στόμα του δράκου.









   Λαξευμένες μπορντούρες στη πέτρα. Τη πρώτη πόρτα με αυτό το χαρακτηριστικό τη συναντάμε σε είσοδο οικίας στην οδό Φιλελλήνων (εικόνα 14), ενώ τη δεύτερη στην πόρτα της εκκλησίας της Κρεμαστής. Η ιδιαιτερότητα της δεύτερης είναι ότι διαφέρει στο σκάλισμα της μπορντούρας στη πέτρα καθώς σ' αυτήν το σκάλισμα φαίνεται να είναι κατά ένα τρόπο γραμμικό σαν να έχει δημιουργηθεί με κάποιου είδους ψιλό μυτερό εργαλείο(εικόνα 15).


Εικόνα 14. Μοτίβο με φυτοειδή διάκοσμο λυκίσκου.

 
   Η πρώτη έχει  φυτοειδή διάκοσμο λυκίσκου,  η δεύτερη παραπέμπει σε κάποιου είδους μπαρόκ ενώ στο πάνω οριζόντιο μέρος της το σχέδιο με τα φύλλα θυμίζει το φυτό φτέρη που αγκαλιάζει κατά κάποιο τρόπο την κεντρική εικόνα της σχεδιασμένης αγιογραφίας.
 
 
Εικόνα 15



Φανάρι κρεμαστό κάτω από μουργιόνι σε καμάρες












Φωτογραφίες , Copyright : Έλενα Παπάζη
 
 

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Η Ιστορία Και Η Προέλευση Των Μουργιονιών

 
  
Λεπτομέρεια πύλης εισόδου στη Περιοχή Καμπίελο, Πάνω από το αποτρεπτικό προσωπείο, το οποίο φαίνεται να έχει στραμμένο το βλέμμα του ψηλά, διακρίνονται άλλα τρία κεφάλια ΄λαξευμένα πάνω στην οριζόντια πέτρα, με το καθένα να κοιτά προς διαφορετική κατεύθυνση καλύπτοντας έτσι όλες τις μεριές του δρόμου για την αποτροπή των ανεπιθύμητων.


  Αυτά τα πολύ στοιχειώδη κεφάλια που υπάρχουν τοποθετημένα σε πόρτες και παράθυρα φαίνεται να λειτουργούν, κατά το μύθο, για να τρομάζουν τα κακά πνεύματα που προσπαθούν να εισέλθουν στο σπίτι.
  Αυτή είναι η παράδοση, που είναι κοινή πρακτική σε πολλούς πολιτισμούς. Το αποτρόπαιο της αποτρεπτικής λειτουργίας ενάντια στα πνεύματα και τα ζώα με κακή συμπεριφορά χρησιμοποιείται όχι μόνο με τα κεφάλια αλλά και άλλα διακοσμητικά μοτίβα.


Προσωπείο κάτω από παράθυρο σε κατοικία της Ιταλίας

Σειρά μουργιονιών σε κατοικία της Βενετίας

   Το δοκίμιο του Eriberto Eulisse, με μια εξαιρετικά κοινωνικο-ανθρωπολογική περικοπή, ρίχνει φως σε αυτό το μυστήριο με τις πολλές πτυχές που συνδέονται σιωπηρά με την καλλιτεχνική έκφραση για να καταλάβουμε το κίνητρο και το νόημα της ύπαρξης τους στο μέτρο του δυνατού.



Οδός Μουστοξύδη ,όπου στη διάταξη των στοών υπάρχει μια εναλλάγη των ανθρώπινων κεφαλών και λιονταριών με τα τελευταία να είναι μικρότερα αισθητά σε μέγεθος

   Η παρουσία μασκών και κεφαλιών που ενσωματώνονται στην αρχιτεκτονική έχει πολύ αρχαίες ρίζες. Φανταστικά ζώα, γεράκια και τέρατα έχουν χρησιμοποιηθεί, , από τους πιο απομακρυσμένους χρόνους, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, τη μινιατούρα, φανταστικά όντα όπως γρύπες, ζώα με δύο κεφάλια, αιλουροειδή με κεφάλια πουλιών, αιγοειδή με ανθρώπινες κεφαλές κλπ.


Γυναικεία μορφή κεφαλιού

Ξεκινώντας από τα αριστερά διακρίνουμε το κεφάλι ενός άνδρα του οποίου τα χαρακτηριστικά τείνουν προς τη μορφή αλόγου. Αμέσως μετά βλέπουμε τη μικρή προτομή του λέοντος, ενώ στα αριστερά μια μορφή γενειοφόρου άνδρα με χαρακτηριστικά μυτερά αυτιά σαν τα ξωτικά των μύθων.

   Με ένα άλμα σχεδόν τριών αιώνων συναντάμε στην αρχιτεκτονική του 16ου αιώνα φανταστικές μάσκες και όντα που προέρχονται από την έρευνα, μετά την τυχαία ανακάλυψη των «σπηλαίων» του Nero, του Domus Aurea  στη Ρώμη, οπόυ συνέβη στα τέλη του 15ου αιώνα.


Η γωνία του αρχοντικού Κομπίτσι



   Το γκροτέσκο είναι ένας ιδιαίτερος τύπος μωσαϊκού διακόσμου που έχει τις ρίζες του στη ρωμαϊκή ζωγραφική της εποχής του Αυγούστου και η οποία ανακαλύφθηκε και διαδόθηκε από τα τέλη του 15ου αιώνα .


   Η γκροτέζικη διακόσμηση χαρακτηρίζεται από την απεικόνιση υβριδικών και τερατώδους ονείρων, που απεικονίζονται συχνά ως λεπτά και φανταχτερά είδωλα, τα οποία συνδυάζονται με γεωμετρικά και νατουραλιστικά διακοσμητικά, συμμετρικά δομημένα.






Η γκροτέζικη τέχνη και η γεωμετρική της δομή




Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γκροτέζικης τέχνης φαίνεται να είναι το κτίριο της Βίλλας Ρόσσα , καθώς σε αυτην βρίσκουμε τη δομή αυτή καθ' αυτή γεωμετρικά και αρχιτεκτονικά συγκρίνοντας με το παράδειγμα της παραπάνω αρχαίας εικόνας γκροτέσκο.
Όπως, επίσης, και εσωτερικά του Αχχιλείου υπάρχουν οι γκροτέζικες τοιχογραφίες ,της αρχαίας παραδοσιακής τέχνης.

 
   Το όνομα, προέρχεται από τις σπηλιές του λόφου Esquiline στη Ρώμη,  που ανακαλύφθηκε το 1480 και έγινε αμέσως δημοφιλές στους ζωγράφους της εποχής οι οποίοι συχνά κατέβαιναν για να μελετήσουν τα ευφάνταστα έργα ζωγραφικής που βρέθηκαν. Αργότερα διέδωσαν αυτό το στυλ δίνοντας ζωή σε αυτό και διαμέσου των άλλων τεχνών, όπως τη γλυπτική.

Οδός Μουστοξύδη

  "Η εξάπλωση της γκροτέσκης ζωγραφικής του δέκατου έκτου αιώνα ήταν τεράστια. Μετά από τον πειραματισμό του τέλους του 15ου αιώνα, οι οριστικές μορφές του εξαπλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Τεράστιο υπάρχων συγκρότημα γκροτέσκων ήταν το ανάκτορο των Farnese στο Caprarola .

 
Πρόσοψη του αρχοντικού Κομπίτσι
 
 
  Το εργαστήριο του Raffaello Sanzio ήταν αυτό που πραγματοποίησε τη πραγματική μεταρρύθμιση αυτού του είδους, αυξάνοντας έτσι τον αριθμό των αιτημάτων από τους πελάτες και καθιερώνοντας ένα είδος κανόνα που θα αναληφθεί από τη μαγεία.
 
Δημαρχείο  Σαν Τζάκομο
 
   Ο Giovanni da Udine  έδωσε ζωτικότητα και ζωντάνια σε αυτό το είδος, τοποθετώντας την έμφαση στις πιο φυσιολογικές πτυχές και εξαλείφοντας τα πιο φανταστικά συστατικά και τα ενοχλητικά παγανιστικά τερατουργήματα.  Το επικριτικό στολίδι κρύφτηκε για να επανεμφανιστεί τον δέκατο έβδομο αιώνα με τη μορφή ιερογλυφικών και γλυπτών.


Κεφάλι νεαρού άνδρα με περικεφαλαία που διακοσμείται κεντρικά από το περίγραμμα ενός οικόσημου που βρίσκεται ανάμεσα από νάρκισσους.
 

    Ο όρος grotesque έχει αλλάξει το νόημά του με την πάροδο του χρόνου, περνώντας από τις εικαστικές τέχνες στη φανταστική λογοτεχνία, από εκεί εισήλθε στην κοινή γλώσσα και σήμερα υποδεικνύει κάτι παράξενο και ασυνήθιστο, σε συνέχεια υποθέτοντας την έννοια του "γελοίου", ειρωνικού και της καρικατούρας.



   Η αισθητική κριτική έδειξε, ήδη από τους τελευταίους αιώνες, τους χαρακτήρες της φαντασίας, την απουσία αναλογιών και την κωμωδία , με μια πολύ περιορισμένη γραμμή συνόρων με την τραγική .


Νεαρό πρόσωπο με περικεφαλαία σε σχήμα΄κεφαλιού λέοντος.


   Συναντάμε πολλά γκροτέσκο κεφάλια σε πόρτες σε πολλές εκκλησίες της Ιταλίας καθώς και σε κατοικίες. Σύμφωνα με την παράδοση, τέρατα έπρεπε να χαράσσονται στην πόρτα των καμπαναριών επειδή ο φοβισμένος διάβολος έμενε έτσι μακριά από το ιερό περιβάλλον και δεν χτυπούσε τα κουδούνια σε αδικαιολόγητο χρόνο.
Παλαιά κύρια είσοδος αρχοντικού Κομπίτσι.

Πύλη εισόδου στο Καμπιέλο.





  Στη Κέρκυρα υπάρχουν ποικίλα παραδείγματα της καλλιτεχνικής αυτής έκφρασης, γενειοφόρα πέτρινα κεφάλια άλλοτε ήρεμα άλλοτε με βλέμμα που μαστίζεται από ατυχία ή καταπιέζεται από υποψίες, επιβλαβείς πράξεις και κακοποίηση. Τις αποτρόπαιες  γκριμάτσες τις συναντάμε περισσότερο πάνω από κύριες πόρτες εισόδων. Στην Ιταλία φαίνεται να χρησίμευαν και ως ένας είδος αποστράγγισης του νερού που συλλεγόταν στα κατώφλια των παραθύρων.


Παράθυρα οικίας στη περιοχή της Γαρίτσας

Οικία Γεώργιου Σαμαρτζή. Αξιοσημείωτη είναι η ιδιαιτερότητα των συγκεκριμένων μουργιονιών στο κάτω μέρος των οποίων βρίσκεται σκαλισμένο σχέδιο (εικόνα παρακάτω), κάτι που δε συναντάμε σε άλλα μουργιόνια της Κέρκυρας.
Οικία Γεώργιου Σαμαρτζή ,λεπτομέρεια στο κάτω μέρος του προσώπου, το μοναδικό που έχει απομείνει σχεδόν άθικτο καθώς στις υπόλοιπες κεφαλές, έχουν καταστραφεί και έχει απομείνει στο σχήμα μόνο μια ιδέα τους.

   Τα μουργιόνια είχαν μεγάλη επιρροή σε όλα τα βενετσιάνικα εδάφη, με πρόσωπα που γεννιούνταν από συνυφασμένες φυτικές συγκαλύψεις, τετραπλευρία με κεφάλια ανθρώπων και πτηνών, αρχαιοπρεπής μάσκες που θυμίζουν φιλοσόφους, κεφάλια με κοροϊδευτικές γκριμάτσες.


Παλαιό δημαρχείο Σαν Τζάκομο



   Στην Ιταλία είχε φανεί να εγκαινιάζεται  μια εποχή η οποία θα κορυφωθεί τον δέκατο έβδομο αιώνα, όπου θα εξαπλωθεί η χρήση της συνθέσεως των προσόψεων των παλατιών της αρχαίας αποτροπικής κληρονομιάς.

Στη περιοχή του Μπίζι

Λεπτομέρεια της παραπάνω εικόνας

    Στο δεύτερο μισό του δέκατου έβδομου αιώνα, σε μεγάλο αριθμό αρχιτεκτονικών επεμβάσεων στις προσόψεις πολλών ανακτόρων της πόλης και του λόφου, άρχισαν να εμφανίζονται γενειοφόρα πρόσωπα.
  Παρουσιάζονται σε προσόψεις και σε διαδρόμους μάσκες με απειλητικά πρόσωπα, μερικές φορές σοβαρές,  μερικές φορές θέτουν σε κτηνώδη γκριμάτσες ενώ άλλες φαίνεται να θέλουν να απεικονίσουν έναν φιλόσοφο. 

Οικία Γεώργιου Σαμαρτζή

Σαν Τζάκομο

   Με την πάροδο του χρόνου, με τον δέκατο όγδοο αιώνα, η χρήση της υιοθέτησης αυτής της αρχιτεκτονικής τέχνης σταμάτησε στην Ιταλία, τα μοντέλα απλοποιήθηκαν και οι μάσκες έγιναν όλο και πιο σπάνιες μέχρι να εξαφανιστούν.

   Στη Κέρκυρα υπάρχουν αρκετά δείγματα για να μας θυμίζουν την καλλιτεχνική αυτή έκφραση που έχει πια εξαφανιστεί, με τα δείγματα αυτά να βρίσκονται σε αρχοντικές οικίες και σε κτίρια ισχύος του νησιού.
 










Φωτογραφίες , Copyright : Έλενα Παπάζη