Τεράστιο αμφιθέατρο για μονομαχίες με το όνομα «Κολοσσαίο της Τουρκίας» ανακαλύφθηκε σε απομακρυσμένο οπωρώνα με συκιές

 Αρχαιολόγοι στην Τουρκία ανακάλυψαν τα ερείπια μιας «μεγαλοπρεπούς» αρένας της ρωμαϊκής εποχής, όπου έως και 20.000 θεατές. 

Η αρένα, ηλικίας 1.800 ετών, ανακαλύφθηκε στους κυματιστούς λόφους της αρχαίας πόλης Μασταούρα, στην επαρχία Αϊδινίου της δυτικής Τουρκίας. Η μεγάλη κεντρική περιοχή της, όπου κάποτε λάμβαναν χώρα «αιματηρές παραστάσεις», έκτοτε έχει γεμίσει με χώμα και βλάστηση κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Σύντομα έγινε σαφές ότι η αρένα ήταν παλιά, χρονολογούμενη περίπου στο 200 μ.Χ., που σημαίνει ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σεβήρων , η οποία περιελάμβανε πέντε αυτοκράτορες που κυβέρνησαν διαδοχικά από το 193 έως το 235 μ.Χ., είπαν. 

«Κατά τη διάρκεια αυτής της δυναστείας, η πόλη της Μαστάουρα ήταν πολύ ανεπτυγμένη και πλούσια», καθώς οι Ρωμαίοι διοικητές βοήθησαν την πόλη να αναπτυχθεί οικονομικά, γεγονός που οδήγησε σε νέες λιθοδομές και τοιχοποιίες που χρονολογούνται από εκείνη τη δυναστεία, ανέφεραν οι Akkurnaz και Tuncer.

Μεγάλο μέρος της υπόγειας κατασκευής της αρένας είναι καλοδιατηρημένο. «Είναι συμπαγές, σαν να μόλις χτίστηκε», είπαν οι Akkurnaz και Tuncer. Πολλές από τις υπέργειες κατασκευές έχουν καταρρεύσει με την πάροδο των ετών, αλλά είναι ακόμα δυνατό να βρεθούν «μερικές από τις σειρές καθισμάτων, η αρένα όπου πολέμησαν οι μονομάχοι και οι τοίχοι στήριξης έξω από το κτίριο», είπαν.

Στην αρένα χωρούσαν 15.000 έως 20.000 άτομα, γεγονός που την καθιστούσε μικρότερη από το διάσημο Κολοσσαίο στη Ρώμη , το οποίο χωρούσε περίπου 50.000 άτομα, ανέφεραν οι Akkurnaz και Tuncer. Το Κολοσσαίο, το οποίο χτίστηκε περίπου το 70 μ.Χ., ήταν συνολικά μεγαλύτερο — τα εξωτερικά του τείχη εξακολουθούν να έχουν ύψος περίπου 48 μέτρα σε σύγκριση με τα τείχη της αρένας Mastaura, ύψους 25 μέτρων. Και η κεντρική αρένα του Κολοσσαίου είχε διαστάσεις περίπου 87 επί 55 μέτρα, σε σύγκριση με τη μικρότερη αρένα της Mastaura, περίπου 40 επί 30 μέτρα, ανέφεραν οι Akkurnaz και Tuncer.

Οι μάχες μονομάχων και οι μάχες με άγρια ​​ζώα στην αρένα Mastaura, στις οποίες στοιχημάτιζαν οι άνθρωποι, ήταν πιθανότατα εξίσου αιματηρές με εκείνες στο Κολοσσαίο, είπαν οι Akkurnaz και Tuncer. Η αρένα είχε επίσης εξειδικευμένους χώρους, όπως αίθουσες αναμονής μονομάχων και αίθουσες ψυχαγωγίας για ιδιώτες θεατές, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους.

Πηγές

Livescience

Αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν «εξαιρετική» αρχαία τοιχογραφία κοντά στο Κολοσσαίο

 

Στην αρχαία Ρώμη, η λατινική λέξη luxuria αντιπροσώπευε πολυτελείς επιδείξεις πλούτου και δύναμης σε φυσικές μορφές όπως ρούχα, κτίρια και συμπόσια. Κάποιοι κατέκριναν την luxuria ως ξένη επιρροή, αντίθετη με την ίδια τη Ρώμη, ακόμη και όταν Ρωμαίοι ηγέτες όπως  ο Μάρκελλος και  ο Μάρκος Αντώνιος την ασπάστηκαν. 

Μια ομάδα του Αρχαιολογικού Πάρκου Κολοσσαίου της Ρώμης αποκάλυψε μια παρθένα τοιχογραφία - κατασκευασμένη από κοχύλια, πέτρες, ορυκτά και εισαγόμενα κεραμίδια - που χρησιμεύει ως παράδειγμα πολυτέλειας πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια. Η τοιχογραφία βρέθηκε στα ερείπια μιας ρωμαϊκής κατοικίας (γνωστής ως domus ) κοντά στο Κολοσσαίο.

Η τοιχογραφία χρονολογείται μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αιώνα π.Χ. Τα περίπλοκα σχέδιά της δείχνουν όπλα και όργανα να κρέμονται δίπλα σε πλοία και τρίαινες. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ένας πλούσιος Ρωμαίος αξιωματικός την παρήγγειλε μετά από μια στρατιωτική επιτυχία. Η Osanna λέει στους Times ότι «πολλές ενδείξεις» στην τοιχογραφία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ερευνητές να προσδιορίσουν σε ποιον ανήκε αυτό το σπίτι.

Όποιος κι αν ήταν ο ιδιοκτήτης, μπορεί να μην παρέμεινε πλούσιος για πολύ. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η οικογένειά του έπεσε σε δυσμένεια όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος ανέλαβε την εξουσία. Το κτίριο και τα περιεχόμενά του θάφτηκαν αργότερα και αντικαταστάθηκαν από μια αποθήκη σιτηρών που χτίστηκε ακριβώς πάνω σε αυτό.

Η περιοχή της ανακάλυψης, που βρίσκεται στον  Παλατίνο Λόφο , φιλοξενούσε γενιές επιδραστικών Ρωμαίων. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η κοντινή Domus Tiberiana άνοιξε για τους επισκέπτες μετά από 50 χρόνια ανακαινίσεων. Το παλάτι χτίστηκε από τον αυτοκράτορα  Τιβέριο και ήταν πολύ αγαπητό από τον διαβόητο διάδοχό του, Νέρωνα .

Η αρχή της πολυτέλειας που καταδεικνύεται στην τοιχογραφία είναι εμφανής από το απόλυτο μεγαλείο της, καθώς και από μικρές λεπτομέρειες, όπως μεμονωμένα αιγυπτιακά πλακάκια. Χρωματιστό γυαλί, μάρμαρο και μια ειδική ηφαιστειακή πέτρα που ονομάζεται ποζολάνα συνθέτουν το έργο τέχνης. Ο χώρος γύρω από την τοιχογραφία ονομάζεται specus aestivus , που είναι ένα «θολωτό, σπηλαιώδες δωμάτιο γύρω από το αίθριο του σπιτιού που χρησιμοποιείται ως αίθουσα δεξιώσεων ή χώρος ψυχαγωγίας», σύμφωνα με τη Rhea Nayyar της  Hyperallergic . Μολυβδόσωλοι στους τοίχους τροφοδοτούσαν διάφορα υδάτινα στοιχεία μέσα στο δωμάτιο.

Μωσαϊκό ρωμαϊκής εποχής που ανακαλύφθηκε στην Τουρκία απεικονίζει γάτα και σκύλο με ελληνικά ονόματα

 Πριν από σχεδόν δύο χιλιετίες, ένας πλούσιος Ρωμαίος παρήγγειλε ένα περίπλοκο, πολύχρωμο μωσαϊκό δαπέδου που απεικόνιζε δύο αγαπημένα κατοικίδια: μια γάτα που ονομαζόταν Σμαράγδι και έναν σκύλο που ονομαζόταν Ωκεανός. Το μωσαϊκό ήταν βασικό χαρακτηριστικό μιας βίλας, την οποία αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πρόσφατα κάτω από την αρχαία πόλη Αδραμύττιο στις ακτές του Αιγαίου στην Τουρκία.

Μέσα στη ρωμαϊκή βίλα, η οποία χρονολογείται στα τέλη του δεύτερου έως τρίτου αιώνα μ.Χ., οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τρεις αίθουσες που περιέβαλλαν ένα κεντρικό αίθριο. Σε ένα δωμάτιο, το οποίο πιθανότατα λειτουργούσε ως η κύρια αίθουσα υποδοχής της βίλας, οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό με 15 ξεχωριστά πάνελ που απεικόνιζαν ζωντανά και μυθολογικά πλάσματα.

Σε μια μελέτη που θα δημοσιευτεί στο Journal of Mosaic Research , ο αρχαιολόγος Hüseyin Özgen , επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του Αδραμυττείου στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan, έγραψε ότι τα 15 πάνελ επικεντρώνονται σε αυτό που φαίνεται να είναι μια απεικόνιση της Μέδουσας , ενώ η γάτα και ο σκύλος που φέρουν το όνομά τους μπορεί να διατηρούν τη μνήμη των οικιακών πλασμάτων.

Ο Özgen ξεκίνησε τις ανασκαφές στο Αδραμύττιο το 2012, αλλά αυτός και η ομάδα του ανακάλυψαν τη ρωμαϊκή βίλα μόλις πρόσφατα και την ανέσκαψαν το 2025 και στις αρχές του 2026. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, το Αδραμύττιο ήταν επαρχιακή πρωτεύουσα στη Μικρά Ασία και ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο λόγω της θέσης του στην κορυφή ενός κόλπου στο Αιγαίο Πέλαγος. Η εντυπωσιακή βίλα περιλάμβανε τρεις αίθουσες με ψηφιδωτά πλακόστρωτες, μια σειρά από δευτερεύοντα δωμάτια και ένα δίκτυο σωλήνων και αποχετεύσεων που μπορεί να συνδέονταν με μια τουαλέτα.

Οι επισκέπτες που πλησίαζαν από την αυλή της βίλας θα τους υποδεχόταν το μεγαλύτερο και πιο περίτεχνο ψηφιδωτό της κατοικίας, σύμφωνα με την Özgen. Το ψηφιδωτό, που βρίσκεται στη μέση του δωματίου, έχει διαστάσεις περίπου 16,4 επί 11,8 πόδια (5 επί 3,6 μέτρα) και περιέχει 15 πάνελ διατεταγμένα σε τρεις σειρές. Τα περισσότερα πάνελ απεικονίζουν πουλιά, ψάρια και αιλουροειδή, αλλά δύο μυθολογικά εμπνευσμένα πάνελ περιλαμβάνουν μια γοργόνα (πιθανώς τη Μέδουσα) και ένα φτερωτό άλογο (πιθανώς τον Πήγασο). Οι αρχαίοι καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν λευκά, μαύρα, κόκκινα, πορτοκαλί, κίτρινα, ροζ, μπορντό, μπλε, τυρκουάζ και πράσινα πλακάκια για να δημιουργήσουν το περίπλοκο σχέδιο.

Μόνο δύο από τα ζώα που απεικονίζονται στο μωσαϊκό αναφέρονται με ονόματα. Καθώς κάποιος έμπαινε στο δωμάτιο, το πρώτο ψηφιδωτό πάνελ που θα έβλεπε στα αριστερά του ήταν μια χλωμή γάτα καθισμένη σε ένα μπλε-πράσινο μαξιλάρι, έγραψε η Özgen στη μελέτη. Πάνω από τη γάτα αναγράφονται τα ελληνικά γράμματα ΖΜΑΡΑΓΔΙΝ (Zmaragdin), που σημαίνει σμαράγδι. Η χαλαρή γάτα που κάθεται σε ένα μαξιλάρι υποδηλώνει ότι η Σμαράγδι μπορεί να ήταν κατοικίδιο και όχι αδέσποτο.

Πηγές

Livescience

(Εικόνα: HM Özgen/Αρχείο Έρευνας Αδραμυττείου)

Ένα κομμάτι πέντε λιβρών από την παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο βρέθηκε στο παλάτι του Νέρωνα

 Στα ερείπια του πολυτελούς  παλατιού Domus Aurea της Ρώμης , αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια σειρά από αρχαίες χρωστικές ουσίες που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες για να βάψουν τους τοίχους της επιβλητικής μαρμάρινης κατοικίας του  αυτοκράτορα Νέρωνα με λαμπερές τοιχογραφίες πριν από περίπου 2.000 χρόνια.

Μέσα στα ερείπια εργαστηρίων, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν αμφορέα που περιείχε κίτρινη  ώχρα και μικρά βάζα γεμάτα με κοκκινωπές χρωστικές ουσίες όπως  ρεάλγκαρ και κόκκινη ώχρα. Βρήκαν επίσης λεκάνες όπου οι τεχνίτες ανακάτευαν χρωστικές ουσίες με νερό.

Αλλά το αποκορύφωμα της συλλογής είναι ένα συμπαγές κομμάτι  αιγυπτιακού μπλε , μια σπάνια χρωστική ουσία που εκτιμάται εδώ και χιλιάδες χρόνια για τις λαμπερές και αιθέριες ιδιότητές της, από την παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο.

Η ανακάλυψη θα μπορούσε να φωτίσει τη σύνδεση μεταξύ των αρχαίων αιγυπτιακών ριζών της μπλε χρωστικής ουσίας και της ανακάλυψής της από καλλιτέχνες της Αναγέννησης αιώνες αργότερα.

Το ογκώδες αυτό αντικείμενο ζυγίζει περίπου πέντε κιλά και έχει μήκος πάνω από έξι ίντσες. 

«Η γοητεία που μεταφέρει το βάθος του μπλε αυτής της χρωστικής ουσίας είναι απίστευτη», λέει η Alfonsina Russo , διευθύντρια του Αρχαιολογικού Πάρκου του Κολοσσαίου, το οποίο διαχειρίζεται το Domus Aurea, σε μια  δήλωση , σύμφωνα με μετάφραση της  Margherita Bassi του  Gizmodo . «Το Domus Aurea μας συγκινεί για άλλη μια φορά και αποκαθιστά τη λαμπρότητα των χρωμάτων που χρησιμοποίησαν οι ζωγράφοι που διακόσμησαν επιδέξια τα δωμάτια αυτού του πολύτιμου και εκλεπτυσμένου αυτοκρατορικού παλατιού».

Σε αντίθεση με την ώχρα και το ρεάλγκαρ, που απαντώνται στη φύση, το αιγυπτιακό μπλε είναι μια συνθετική χρωστική ουσία  που παράγεται με ψήσιμο σε υψηλές θερμοκρασίες ενός μείγματος πυριτίου, ασβεστόλιθου και ορυκτών που περιέχουν χαλκό και ανθρακικό νάτριο. Θεωρείται η  παλαιότερη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία στον κόσμο.

Όπως υποδηλώνει και το όνομά της, η μπλε χρωστική ουσία προέρχεται από την  αρχαία Αίγυπτο . Χρονολογούμενη τουλάχιστον στην τρίτη χιλιετία π.Χ., έγινε «ουσιώδες στοιχείο» στη διακόσμηση και το σχεδιασμό, σύμφωνα με τον  Guillermo Carvajal της La Brújula Verde . Παρείχε τη  διακριτική σκίαση στα αρχαία αιγυπτιακά πορτρέτα και το έντονο χρώμα στα  ταφικά ειδώλια από φαγεντιανή .

Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας  Βιτρούβιος κατέγραψε τη συνταγή στην πραγματεία του «De Architectura» τον πρώτο αιώνα π.Χ., αντανακλώντας πώς το χρώμα εξαπλώθηκε στον μεσογειακό κόσμο και βρήκε μια ακμάζουσα θέση στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου οι ερευνητές έκτοτε έχουν εντοπίσει το αιγυπτιακό μπλε στα  Λουτρά του Τίτου και στα τείχη της Πομπηίας .

Αλλά αυτό που κάνει αυτή την ανακάλυψη στο Domus Aurea ακόμη πιο αξιοσημείωτη είναι το τεράστιο μέγεθος του εν λόγω αιγυπτιακού μπλε πλινθώματος, το οποίο ζυγίζει περισσότερο από πέντε κιλά και έχει μήκος έξι ίντσες.

Καλλιτέχνες όπως ο Ραφαήλ και  ο Ντομένικο Γκιρλαντάιο ήταν γνωστοί για το ότι έμπαιναν κρυφά στα ερείπια του σπιτιού του Νέρωνα για να θαυμάσουν και να αντλήσουν καλλιτεχνική  έμπνευση από τις τοιχογραφίες που ολοκληρώθηκαν τον 1ο αιώνα μ.Χ., σύμφωνα με το Artnet .

Η παρουσία του αιγυπτιακού μπλε στο Domus Aurea υποδηλώνει ένα πολύχρωμο παρελθόν που ενέπνευσε μια άλλη γενιά Ιταλών ζωγράφων να αναδημιουργήσουν το έντονο μπλε στα δικά τους έργα. Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, η ανακάλυψη παρέχει έναν ακόμη σύνδεσμο μεταξύ της τέχνης της αρχαιότητας και της τέχνης της Αναγέννησης.

Το απέραντο μυστικό πέρασμα που χτίστηκε για την ελίτ της Φλωρεντίας πριν από 450 χρόνια

 Το 1565, ένας απλός, κομψός διάδρομος χτίστηκε στην κορυφή  της Πόντε Βέκιο (ή της Παλιάς Γέφυρας) στη Φλωρεντία. Το πέρασμα περιοριζόταν για την ελίτ της Φλωρεντίας, η οποία το χρησιμοποιούσε για να διασχίζει εύκολα τον ποταμό Άρνο χωρίς να ανακατεύεται με τους περαστικούς στα χαμηλότερα επίπεδα της γέφυρας. Τώρα, μετά από χρόνια αποκατάστασης και επισκευής, η κάποτε μυστική αίθουσα άνοιξε ξανά για το κοινό.

Το πέρασμα—γνωστό ως Διάδρομος Βαζάρι—συνδέει τους καταπράσινους  Κήπους Μπόμπολι της Φλωρεντίας στην κορυφή της Πόντε Βέκιο, μιας γέφυρας που εκτείνεται πάνω από τον ποταμό Άρνο.

Σύμφωνα με  ανακοίνωση της Πινακοθήκης Ουφίτσι, ο Διάδρομος Βάζαρι, μήκους 2.500 ποδιών, ανατέθηκε από τον δεύτερο δούκα της Φλωρεντίας,  Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων , της διαβόητης  οικογένειας των Μεδίκων , η οποία έλεγχε την Τοσκάνη για μεγάλο μέρος της περιόδου μεταξύ 15ου και 18ου αιώνα. Όπως αναφέρει στη δήλωση ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού, Αλεσάντρο Τζούλι, οι Μέδικοι περπατούσαν τον Διάδρομο Βάζαρι καθ' οδόν από το σπίτι τους,  το Παλάτσο Πίτι , προς τον χώρο εργασίας τους,  το Παλάτσο Βέκιο , την έδρα της κυβέρνησης.

Ο διάδρομος πήρε το όνομά του από τον σχεδιαστή του,  Τζόρτζιο Βαζάρι , έναν καλλιτέχνη, αρχιτέκτονα και συγγραφέα της Αναγέννησης. Ο Βαζάρι σχεδίασε το πέρασμα με βάση μια παρόμοια κατασκευή στη Ρώμη. Οι εισερχόμενοι κατεβαίνουν 58 σκαλοπάτια από τον δεύτερο όροφο του Ουφίτσι σε ένα σκεπαστό τούβλινο μονοπάτι κατά μήκος του ποταμού - ορατό μέσα από τα φινιστρίνια - πριν συνεχίσουν διασχίζοντας την Πόντε Βέκιο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian , οι Μέδικοι χρησιμοποιούσαν το Πέρασμα Βαζάρι για να εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες τους—μια πρακτική που θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Μάλιστα, τα μεγάλα παράθυρα που πλαισιώνουν το τμήμα της γέφυρας του περάσματος δεν προστέθηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1930: ο Μπενίτο Μουσολίνι τα είχε εγκαταστήσει πριν καλωσορίσει τον Αδόλφο Χίτλερ στη Φλωρεντία το  1938 .

Ο διάδρομος Vasari ανακαινίστηκε τελευταία φορά τη δεκαετία του 1990, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Οι αρχές έκλεισαν τον διάδρομο το 2016 επειδή δεν πληρούσε τους κανονισμούς ασφαλείας. Το 2022 ξεκίνησε ένα έργο αποκατάστασης ύψους περίπου 10 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2024.

The Guardian

Smithsonian magazine

Σονια Αντερσον

Τοιχογραφίες της Αναγέννησης που έμειναν αιώνες κρυμμένες σε κοινή θέα της Φλωρεντίας

 Οι ανακαινίσεις στην Πινακοθήκη Ουφίτσι αποκάλυψαν δύο αγνοημένους πίνακες δούκων των Μεδίκων, μεταξύ άλλων ενδιαφέρουσων ευρημάτων.

Το μουσείο οφείλει την εκπληκτική συλλογή του στον Οίκο των Μεδίκων, την πλούσια ιταλική τραπεζική δυναστεία που δημιούργησε το ίδρυμα τον 16ο αιώνα. Ο ίδιος ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων ανέθεσε την κατασκευή του κτιρίου και των υπερυψωμένων διαδρόμων του , τα οποία κάποτε προορίζονταν μόνο για χρήση από τα ελίτ μέλη του οίκου των Μεδίκων.

Οι εργαζόμενοι ανακάλυψαν τυχαία την τοιχογραφία κατά την εγκατάσταση ενός νέου γραφείου εισιτηρίων και ενός βεστιαρίου στη δυτική πτέρυγα του μουσείου.

Οι ειδικοί αποδίδουν το πορτρέτο στον κύκλο του μανιεριστή ζωγράφου Μπερναρντίνο Ποτσέτι , ενός Φλωρεντινού των τελών του 16ου αιώνα που ειδικευόταν στις τοιχογραφίες. Ο Κόζιμο Β', ο οποίος κυβέρνησε τη Φλωρεντία μεταξύ 1609 και 1621, εμφανίζεται να στέκεται όρθιος δίπλα σε δύο καθιστές γυναικείες φιγούρες. Οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν τις πόλεις της Φλωρεντίας και της Σιένα, οι οποίες ελέγχονταν και οι δύο από την οικογένεια των Μεδίκων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Κάθονται δίπλα σε ένα λιοντάρι και άλλα αλληγορικά σύμβολα εξουσίας.

Οι εργάτες αποκάλυψαν επίσης μια μικρότερη τοιχογραφία που απεικονίζει τον πατέρα του Κόζιμο, Φερδινάνδο Α΄ , ο οποίος κυβέρνησε τη Φλωρεντία μεταξύ 1587 και 1609 ενώ σε κοντινή απόσταση ανακάλυψαν κρυμμένα φυτικά μοτίβα του 18ου αιώνα που διακοσμούν τους τοίχους και τις οροφές της γκαλερί.

Οι αρχαιολόγοι εργάζονται επίσης για την αποκατάσταση των στάβλων του 16ου αιώνα στο υπόγειο της Ουφίτσι. Μέλη της οικογένειας Μεδίκων διατηρούσαν άλογα στον χώρο όταν χρησιμοποιούσαν το κτίριο ως κατοικία τους. Κατά τον καθαρισμό των συντριμμιών που είχαν συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι εργάτες ανακάλυψαν έναν τοίχο της μεσαιωνικής εποχής και τους σκελετούς τριών ανθρώπων που πιθανότατα ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο μιας εκκλησίας που βρισκόταν στο χώρο της Ουφίτσι πριν από εκατοντάδες χρόνια.

Πηγές

Smithsonian magazine

Σόνια Άντερσον

Ποιοι ήταν οι ζωγράφοι της Πομπηίας που οι τοιχογραφίες διατηρήθηκαν σε στάχτη από την έκρηξη του Βεζούβιου

Όταν ο Βεζούβιος εξερράγη το 79 μ.Χ., κάλυψε τις κοντινές πόλεις με ένα παχύ στρώμα τέφρας και βράχων. Καθώς οι επιζώντες κάτοικοι εγκατέλειπαν την περιοχή μετά την καταστροφή, τα συντρίμμια διατήρησαν ό,τι άφησαν πίσω τους, συμπεριλαμβανομένων ζωντανών τοιχογραφιών που απεικονίζουν όμορφα τοπία, λαχταριστά φαγητά, φιγούρες από την ελληνική μυθολογία και ερωτικές συναντήσεις .

Αυτές οι λεπτομερείς τοιχογραφίες , τις οποίες οι αρχαιολόγοι άρχισαν να ανασκάπτουν συστηματικά τον 18ο αιώνα, βρίσκονται στο επίκεντρο της έκθεσης « Οι Ζωγράφοι της Πομπηίας » , μιας νέας έκθεσης στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπολόνια στην Ιταλία. Με περισσότερους από 100 πίνακες να εκτίθενται, η έκθεση είναι πολύ μεγαλύτερη από προηγούμενες εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Οκλαχόμα και τη Νέα Υόρκη . Είναι επίσης μοναδική στο ότι σχεδόν οι μισές από τις τοιχογραφίες δεν έχουν εκτεθεί ποτέ έξω από το σπίτι τους στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης , αναφέρει ο James Imam της Art Newspaper .

Εκτός από το ότι προσφέρουν πληροφορίες για την καθημερινή ζωή και τα έθιμα της αρχαίας Ρώμης , οι τοιχογραφίες ρίχνουν φως στους κατά καιρούς μυστηριώδεις ανθρώπους που τις δημιούργησαν: τους ζωγράφους ή pictores . Οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί τέχνης γνωρίζουν ελάχιστα για τους pictores , οι οποίοι συχνά δεν υπέγραφαν τα έργα τους, αλλά ήταν προφανώς εξαιρετικά εξειδικευμένοι τεχνίτες.

«Τι σχέση είχαν με τους πελάτες τους;» ρωτάει ο Μάριο Γκριμάλντι, επιμελητής της έκθεσης, στην εφημερίδα Art Newspaper . «Ποια ήταν η συμβατική διαφορά μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού έργου; Μπορούμε να αντλήσουμε στοιχεία από μια ολόκληρη σειρά στοιχείων, τα οποία είναι σαν κομμάτια ενός παζλ».

Οι ζωγράφοι πιθανότατα δεν κατείχαν πολύ υψηλά σκαλοπάτια στην τοπική κοινωνική κλίμακα, αλλά πρέπει να απολάμβαναν κάποιο βαθμό οικονομικής επιτυχίας, καθώς συχνά ήταν υπεύθυνοι για την αγορά των δικών τους υλικών και χρωμάτων, μερικά από τα οποία ήταν πολύ ακριβά, σύμφωνα με την Art Newspaper . Είναι πιθανό να εργάζονταν σε ομάδες και να θεωρούνταν περισσότερο διακοσμητές παρά καλλιτέχνες.

Σχεδόν 2.000 χρόνια μετά την έκρηξη του Βεζούβιου, οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν να κάνουν σημαντικά ευρήματα στην Πομπηία , το Ερκολάνο , το Μποσκορέαλ , τις Σταβίες και άλλες παραθαλάσσιες κοινότητες που έχουν θαφτεί από ηφαιστειακή τέφρα.

Μια πρόσφατη ανασκαφή έδωσε μια ματιά στις ζωές των κατοίκων της μεσαίας τάξης της Πομπηίας , οι οποίοι ήταν «ευάλωτοι κατά τη διάρκεια πολιτικών κρίσεων και λιμών, αλλά και φιλόδοξοι να ανέβουν την κοινωνική κλίμακα», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Gabriel Zuchtriegel, διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας . Το 2021, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν αυτό που πιστεύουν ότι είναι το σπίτι σκλάβων που ζούσαν στην αρχαία ρωμαϊκή πόλη.

Πηγές

Smitsonian magazine

Σάρα Κούτα

Η ζωγραφική που ανακαλύφθηκε σε σπήλαιο μέσα σε φαράγγι της Ιταλίας

 Η τοποθεσία βρίσκεται στο Φυσικό, Αρχαιολογικό Πάρκο των Εκκλησιών Ρουπέστρια της Ματέρα – αυτό του ασβεστόλιθου Murgia Appulo-Lucana (πολύ χαρακτηριστικό τοπίο φαραγγιών και λόφων), που σχηματίζεται μέσω θαλάσσιας ιζηματογένεσης με μια πολύ σημαντική περιβαλλοντική κληρονομιά (χλωρίδα και πανίδα – πάνω από 900 ειδών φυτών).

Βρίσκεστε σε ένα φυσικό σπήλαιο που ανοίγει σε ένα βαθύ καρστικό φαράγγι που πλαισιώνει τον χείμαρρο Gravina di Picciano, στην τοποθεσία Pietrapenta της Matera. Η γεωλογική ραχοκοκαλιά του σπηλαίου περιλαμβάνει δύο ιζηματογενείς σχηματισμούς θαλάσσιας προέλευσης: τον κρητιδικό συμπαγή ασβεστόλιθο και τον καλαβρέζικο κιτρινωπό-λευκό ασβεστίτη. Κατά μήκος της επιφάνειας της διάβασης μεταξύ των δύο σχηματισμών μπορείτε να παρατηρήσετε αρκετές τρύπες που άφησαν τα μύδια που τρυπούσαν πέτρες. Το σπήλαιο αντιπροσωπεύει τον τόπο λατρείας μιας μοναστικής κοινότητας που ανήκε στον πρώιμο Μεσαίωνα και εγκαταστάθηκε στις πολυάριθμες σπηλιές που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του φαραγγιού. Χάρη σε μια υποδειγματική αποκατάσταση, που πραγματοποιήθηκε χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες μιας ομάδας ειδικών, σήμερα οι «Εκατό Άγιοι» έχουν επιστρέψει στη ζωή στην αρχική τους μορφή. Αυτή ήταν μια μακρά, δύσκολη και έντονη δέσμευση που δεν θα πρέπει να θεωρείται απλώς ως μια εξειδικευμένη αποκατάσταση ενός μνημείου υψηλού κύρους, καθώς επιθυμεί, πάνω απ' όλα, να αντιπροσωπεύει τη δημιουργία ενός προτύπου, ενός «κώδικα πρακτικής» που θα εφαρμοστεί στην πολυπόθητη πολιτική για τη σωστή διατήρηση, την προγραμματισμένη συντήρηση και τη σύγχρονη διαχείριση της ρυπεστριανής κληρονομιάς ολόκληρης της Νότιας Ιταλίας. Αυτό το εξαιρετικό ρυπεστριανό ρητορικό έργο αντιπροσωπεύει ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα της συγκεκριμένης τέχνης της Νότιας Ιταλίας. Ο εξαιρετικός κύκλος τοιχογραφιών του, που φιλοτεχνήθηκε πεντακόσια χρόνια πριν από τον Τζιότο, δείχνει τα τυπικά χαρακτηριστικά της βενεδικτινής τέχνης και συνοψίζεται στυλιστικά από το πολιτιστικό κλίμα της Λομβαρδίας (8ος και 9ος αιώνας). Για τη θεολογική και καλλιτεχνική αξία του εικονογραφικού συνόλου, η σπηλαιώδης εκκλησία έχει ονομαστεί «Καπέλα Σιξτίνα» της ρυπεστριανής τοιχογραφίας. Ο ταπεινός ζωγράφος τοιχογραφιών, που μνημονεύεται ως ο «Ζωγράφος των Λουλουδιών της Ματέρα», απεικόνισε στον πίσω τοίχο τη βιβλική αφήγηση των πρώτων κεφαλαίων της Γένεσης: Θεός Πατέρας Δημιουργός, το Φως, το Σκοτάδι, η δημιουργία του Αδάμ, η γέννηση της Εύας, το Προπατορικό Αμάρτημα και ο πειρασμός. Κάτω από την παράσταση του πάνελ, στις τρεις λεκάνες της αψίδας, απεικονίζονται μεγάλοι πατριάρχες: οι Απόστολοι (Πέτρος, Ανδρέας και Ιωάννης), οι αρχάγγελοι (Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ραφαήλ) και η λατρεία της Παναγίας Βασίλισσας από δύο αγίους. Ο πολύτιμος κύκλος τοιχογραφιών, που επί χρόνια δέχτηκε επίθεση από βρύα, λειχήνες και κυανοβακτήρια, ανακτήθηκε από το Ίδρυμα Zètema, σε συνεννόηση με το Κεντρικό Ινστιτούτο Αποκατάστασης και τη συμμετοχή αφοσιωμένων εμπειρογνωμόνων. Η αποκατάσταση κατέστη δυνατή χάρη σε χρηματοδότηση από ιταλικά τραπεζικά ιδρύματα και έχει γίνει ένα πρότυπο επιστημονικής αναφοράς, ένας κώδικας πρακτικής για μελλοντικές εργασίες σχετικά με την παγκόσμια ρυπεστριανή κληρονομιά.