Φωτογραφίες Copyright Έλενα Παπάζη
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026
Η Κέρκυρα ανάμεσα στις κυριαρχίες από τον 9ο αιώνα μέχρι την εποχή του Libro d´Oro
Τον 9ο αιώνα, η πόλη υπέφερε από επανειλημμένες εισβολές σλαβικών φυλών. Το 968, η Κέρκυρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά γραπτώς με το βυζαντινό της όνομα «Κρόιπο», σε επιστολή που έστειλε ο επίσκοπος της Κρεμόνας στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Νικηφόρο Β'. Καθώς η Βενετία άρχισε να ασκεί επιρροή στη νότια Αδριατική Θάλασσα, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το νησί που βρισκόταν κατά μήκος των εμπορικών της δρόμων προς την ανατολική Μεσόγειο. Οι Βενετοί κατάφεραν να εμποδίσουν τους Νορμανδούς να πάρουν τον έλεγχο του νησιού, αλλά το 1081 οι Νορμανδοί κατέκτησαν το νησί για πρώτη φορά. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να ανακτήσουν τον έλεγχο της Κέρκυρας το 1084, αλλά μέχρι το 1185 οι Νορμανδοί είχαν επιστρέψει και είχαν καταλάβει την Κέρκυρα από αυτούς τρεις ακόμη φορές. Μετά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204, η πόλη επέστρεψε στην Ενετική κυριαρχία για δέκα χρόνια και το 1214 το Δεσποτάτο της Ηπείρου ανέλαβε τον έλεγχό της. Η κυριαρχία της Ηπείρου διήρκεσε 53 χρόνια μέχρι το 1267, όταν την κατέλαβαν οι βασιλιάδες της Νάπολης, οι οποίοι διατήρησαν τον έλεγχο του τόπου μέχρι το 1368. Η Νάπολη χρησιμοποίησε το νησί ως στρατιωτικό οχυρό, τόσο εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όσο και εναντίον της Βενετίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αναπτύχθηκε μια μεσαιωνική πόλη, η οποία αναδύθηκε στους δύο οχυρωμένους λόφους της αρχαίας ακρόπολης. Ο ανατολικός λόφος ήταν γνωστός ως «Κάστρο της Θάλασσας» (Castel da Mare) και ο δυτικός λόφος ως «Κάστρο της Ξηράς» (Castel di Terra). Τείχη και παρατηρητήρια χτίστηκαν γύρω από το φρούριο, αλλά ταυτόχρονα άρχισε να αναπτύσσεται μια νέα οικιστική περιοχή έξω από τα τείχη, η οποία σήμερα αντιστοιχεί στην Εσπλανάδα. Αυτό ονομαζόταν «Η Εξωτερική Πόλη» (Ξόπολη) ή «Ελ Μπόργκο». Σύμφωνα με πηγές αυτής της περιόδου, υπήρχε διοικητικός και θρησκευτικός διαχωρισμός μεταξύ των κατοίκων της οχυρωμένης πόλης και εκείνων που ζούσαν εκτός των τειχών. Οι βασιλείς της Νάπολης κατάργησαν το αξίωμα του Ορθόδοξου επισκόπου και ο τίτλος του Αρχιεπισκόπου Κέρκυρας απονεμήθηκε σε έναν Καθολικό κληρικό. Επιπλέον, οι περισσότερες ορθόδοξες εκκλησίες έγιναν καθολικές.
Βενετική κυριαρχία
Οι εσωτερικές διαμάχες στο Βασίλειο της Νάπολης στα μέσα του 14ου αιώνα το έκαναν να χάσει το ενδιαφέρον του για την Κέρκυρα. Η τοπική αριστοκρατία, συνειδητοποιώντας ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν μπορούσε πλέον να παρέχει προστασία στο νησί, έστειλε μια αντιπροσωπεία πέντε αντιπροσώπων στη Βενετία τον Μάιο του 1368, ζητώντας την προστασία της τελευταίας και υποσχόμενη να την εκπαιδεύσει. Μια βενετσιάνικη στρατιωτική αποστολή έφτασε στο νησί στις αρχές του 1387 και ένα επίσημο διάταγμα ρύθμισε γραπτώς τις σχέσεις μεταξύ του νησιού και της δημοκρατίας. Το 1402, η Βενετία αγόρασε το νησί από τη Νάπολη έναντι 30.000 δουκάτων, εδραιώνοντας έτσι την κυριαρχία της στην Κέρκυρα σε διεθνές επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της Βενετίας, η ιταλική ήταν η επίσημη γλώσσα στο νησί. Αρχικά, η καθολική θρησκεία ευνοήθηκε, αλλά αργότερα, με την ευλογία του Πάπα Λέοντα Ι΄, προστατεύτηκε και η Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ παράλληλα διασφαλίστηκε η ελευθερία της λατρείας. Η πόλη διοικούνταν από τον «Προνοητή», έναν επίτροπο εκ μέρους της Βενετίας, και ήταν μια τεράστια αποθήκη όπλων και αγαθών. Η πόλη είχε μια γενική συνέλευση, της οποίας τα μέλη ήταν μέλη της αριστοκρατίας, η οποία χειριζόταν τις εσωτερικές υποθέσεις. 60 ή 70 μέλη της γενικής συνέλευσης, και αργότερα ο αριθμός τους έφτασε τα 150, υπηρετούσαν ως δημοτικό συμβούλιο, το οποίο χειριζόταν, μεταξύ άλλων, τον διορισμό δικαστών και πρέσβεων που στάλθηκαν στη Βενετία. Τον 16ο αιώνα, η αριστοκρατία εδραιώθηκε και έγινε μια κλειστή τάξη, τα μέλη της οποίας καταγράφηκαν, όπως και στη Βενετία, στο «Χρυσό Βιβλίο» (Libro d'Oro) όπου το 1572, σε αυτό το βιβλίο καταγράφηκαν 122 οικογένειες.
Copyright
Η Ιστορία της Παναγίας του όρους Κάρμηλου και το καθολικό της παρεκκλήσι που βρίσκεται στο εσωτερικό του παλαιού φρουρίου της Κέρκυρας
Η ιστορία του τάγματος
Από τον Μεσαίωνα, η Παναγία του Όρους Κάρμηλου σχετίζεται με το Καθαρτήριο και την κάθαρση από τις αμαρτίες μετά θάνατον. Σε ορισμένες εικόνες, απεικονίζεται συνοδευόμενη από αγγέλους και άτομα που φορούν καφέ ωμοπλάτες, οι οποίοι παρακαλούν για τη μεσολάβησή της. Το 1613, η Εκκλησία απαγόρευσε την κατασκευή εικόνων της Παναγίας του Όρους Κάρμηλου να κατεβαίνει στο καθαρτήριο, λόγω λαθών που διακηρύττονταν σχετικά με ορισμένα προνόμια που σχετίζονται με την καφέ ωμοπλάτη (γνωστά ως «το προνόμιο του Σαββατινού »).
Αυτό το προνόμιο εμφανίζεται στο γνωστό Διάταγμα του Ιερού Γραφείου (1613). Εισήχθη ολόκληρο (εκτός από τις λέξεις που απαγορεύουν τη ζωγραφική των εικόνων) στον κατάλογο των συγχωροχαρτιών και προνομίων της Αδελφότητας της Ωμοπλάτης του Όρους Κάρμηλου. Στον 21ο αιώνα, οι Καρμηλίτες δεν προωθούν το Προνόμιο του Σαββατινού. Ενθαρρύνουν την πίστη στη γενική βοήθεια και την προσευχητική υποστήριξη της Μαρίας για τα άτομα μετά θάνατον, ειδικά τη βοήθειά της σε όσους φέρουν ευλαβικά την Καφέ Ωμοπλάτη, και συνιστούν την αφοσίωση στη Μαρία, ειδικά τα Σάββατα, τα οποία είναι αφιερωμένα σε αυτήν.
Το λατινικό παρεκκλήσι της Κέρκυρας Madonna del Carmine
Το καθολικό παρεκκλήσι της Madonna del Carmine βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας. Χτίστηκε στη γέφυρα της τάφρου μεταξύ 1636 και 1671 και ανήκε στο ομώνυμο θρησκευτικό τάγμα. Αναφέρεται ότι κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας όσοι καταδικάζονταν σε θάνατο μεταφέρονταν εκεί 24 ώρες πριν από την εκτέλεσή τους.
Είναι ένας απλός ορθογώνιος χώρος, χωρισμένος σε δύο μέρη μέσω στοάς με δύο στηρίγματα και έχει δίρριχτη στέγη. Τα στηρίγματα, δύο κίονες κομψών διαστάσεων με μονολιθικούς αρμόστομους άξονες και απλά κιονόκρανα με σχηματοποιημένα φύλλα στις γωνίες, πιθανώς προέρχονται από παλαιότερο μνημείο.
Το παρεκκλήσι επισκευάστηκε με την ευκαιρία της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1994 και σήμερα στεγάζει προσωρινές εκθέσεις.
Copyright
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)