Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022
Oι συλλεκτική κασετίνα με γραφίτες της National Gallery με την υπογραφή της Bruynzeel
Δοκιμάζοντας τα μολύβια ακουαρέλας της θρυλικής Ko-i-Noor.
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2022
Η συνεργασία Bruynzeel με το Εθνικό Μουσείο της Ολλανδίας για να φέρει στη μνήμη το έργο των παλιών δασκάλων.
Σήμερα θα δοκιμάσουμε δύο από τα τέσσερα σετ που δημιουργήθηκαν από τη συνεργασία της εταιρείας Bruynzeel με το εθνικό μουσείο της Ολλανδίας Rijks, το σετ το 50 χρωματιστών μολυβιών και το σετ ακουαρέλας με τα 24 μολύβια.
Πρόκειται για ξύλινα χρώματα έξοχης ποιότητας. Αυτό το χρωματιστό σετ μολυβιών από την Bruynzeel έχει σχεδιαστεί σε συνεργασία με το Rijksmuseum (το Εθνικό Μουσείο της Ολλανδίας) για να εμπνεύσει τους καλλιτέχνες θυμίζοντάς τους τους παλιούς δασκάλους. Το σετ των 50 μολυβιών έρχεται σε μια υπέροχη τενεκεδένια κασετίνα, είναι κατασκευασμένα από υψηλής ποιότητας χρωστικές ουσίες με χρώματα που μεταφέρονται καλά και δίνουν μια υπέροχη πυκνή χρωματική δομή. Είναι ιδανικά για την εφαρμογή πολλών στρώσεων χρώματος το ένα πάνω στο άλλο αλλά έχουν και την ικανότητα να αναμειγνύονται καλά. Τα άκρα κάθε μολυβιού είναι χρωματικά κωδικοποιημένα για εύκολη επιλογή.
Αυτό το σετ περιέχει 50 χρωματιστά μολύβια στα ακόλουθα χρώματα: Burnt Sienna, Σάρκα, Καφέ Ροζ, Βυσσινί Κόκκινο, Ανοιχτή σάρκα, Vermilion, Dark Red, Carmine, Permanent Orange, Madder Lake Light, Brown Ochre, Deep Yellow, Orange, Mid Orange, Κίτρινο, Νάπολη Κίτρινο, Ανοιχτό λεμόνι κίτρινο, Κίτρινο Καφέ, Κιτρινωπό Πράσινο, Πράσινο Φύλλων, Χρυσό, Πράσινο, Πράσινο Ελιάς, Πράσινο Οξείδιο του Χρωμίου, Ανοιχτό Πράσινο, Βαθύ πράσινο, Σμαραγδένιο Πράσινο, Μπλε Τυρκουάζ, Μπλε Σεβρών, Βιριδιανό, Ανοιχτό μπλε, Kings Blue, Indigo, Dark Violet, Mauve, Prussian Blue, Dark Pink, Candy Pink, Violet, White, Dark Grey, Dull Cold Grey, Cold Grey, Black, Black Intenso, Burnt Ochre, Dark Brown, Havana Brown και Yellow Ochre.
Όταν μιλάμε για τα χρωματιστά μολύβια του Μουσείου Rijks, το πρώτο που παρατηρούμε και για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε, είναι αυτό που βλέπουν οι πιθανοί πελάτες όταν κοιτάζουν τα μολύβια ή τα ερευνούν και αυτό είναι το έργο τέχνης στις κασετίνες.
Για τη συγκεκριμένη σειρά μολυβιών Bruynzeel, υπάρχουν συνολικά τέσσερις θήκες μολυβιών, δεν είναι όλα χρωματιστά μολύβια. Το έργο τέχνης και στα τέσσερα τενεκεδάκια είναι από τους διάσημους Ολλανδούς Δασκάλους του παρελθόντος, «The Milkmaid». «The Night Watch Of Rembrandt Van Rijn» «Self Portrait of Rembrandt Van Rijn» και τέλος «Self Portrait of Vincent Van Rijn»
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγοράσει τα μολύβια αποκλειστικά για το έργο τέχνης από κασσίτερο.
Τα μολύβια είναι πραγματικά πολύ μινιμαλιστικά, η κάννη έχει διάμετρο 7 χιλιοστά και έχει εξαγωνικό σχήμα, λακαρισμένο με εντυπωσιακό μαύρο ματ φινίρισμα. Στο άκρο κάθε μολυβιού υπάρχει ένα φλας 3/4 ιντσών που υποδεικνύει τη χρωστική ουσία κάθε μεμονωμένου πυρήνα 3,8 mm.
Watercolour pencil tin Rijksmuseum - Vincent van Gogh | 24 colours
Αυτή η χαρακτηριστική αυτοπροσωπογραφία του Βίνσεντ Βαν Γκογκ κοσμεί το εξωτερικό αυτού του συλλεκτικού αντικειμένου. Τα 24 μολύβια ακουαρέλας στο εσωτερικό είναι κατασκευασμένα από ποιοτικές χρωστικές για πολύ καλή μεταφορά χρώματος και πλήρη διαλυτότητα στο νερό. Ακόμα και σε πολύ μικρή ποσότητα νερού η ουσία τους, καθώς ανακατέυεται το πινέλο για να αλλάξετε απόχρωση, δεν επηρεάζεται καθόλου από προηγούμενα χρώματα που έχετε χρησιμοποιήσει στο πινέλο κατά το καθαρισμό.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες κατά μήκος του βαρελιού σχετικά με το όνομα της χρωστικής ή το lightfast, οι μόνες πληροφορίες είναι η μάρκα του μολυβιού, σε αυτήν την περίπτωση το "Rijks Museum" ακολουθούμενο από το όνομα της εταιρείας "Bruynzeel". Καλό θα ήταν να τυπώνεται το όνομα της χρωστικής κατά μήκος του βαρελιού και ειδικά στην περίπτωση των καλλιτεχνών με μερική αναπηρία.
Στην περίπτωση των χρωματιστών μολυβιών του Μουσείου Bruynzeel Rijks, δεν πωλούνται σε μορφή ανοιχτού αποθέματος, και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που δεν υπάρχει όνομα χρωστικής ή αριθμός αναφοράς χρωστικής τυπωμένο κατά μήκος του βαρελιού. Προφανώς η μη ύπαρξη οποιασδήποτε από αυτές τις πληροφορίες για ένα μολύβι που πωλείται ανοιχτό απόθεμα θα αποδεικνυόταν απίστευτα προβληματικό καθώς ο καλλιτέχνης με έγχρωμο μολύβι δεν θα είχε τρόπο αναφοράς για το ποιο μολύβι χρειάζεται να παραγγείλει εκ νέου.
Αν ελέγξετε τον ιστότοπο Royal Talens, θα βρεθείτε αντιμέτωποι με μια τεράστια λίστα προμηθειών τέχνης για προβολή, στη σειρά χρωματιστών μολυβιών.
Το σύνολο είναι οπτικά εντυπωσιακό, η μινιμαλιστική αισθητική του μολυβιού τους προσθέτει περιέργως έναν αέρα τάξης. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι με τα ονόματα χρωστικών στα μολύβια, διαφέρουν τόσο πολύ από εταιρεία σε εταιρεία. Το ίδιο κόκκινο σε επτά ή οκτώ διαφορετικές εταιρείες θα μπορούσε κάλλιστα να έχει επτά ή οκτώ διαφορετικά ονόματα, παρόλο που είναι η ίδια ακριβώς χρωστική ουσία.
Τα μολύβια στέκονται πολύ ωραία στο χέρι, υπάρχει μια όμορφη ισορροπία και βάρος σε αυτά συνολικά. Τα μολύβια του Μουσείου Rijks, έχουν μια στιβαρότητα και ισορροπία που είναι πολύ ικανοποιητική.
Για το Μουσείο Rijks, ο πυρήνας προσφέρει απαλότητα μεσαίου επιπέδου, δεν υπάρχε άνθηση ή κολλώδες από το μολύβι κατά τη χρήση και η επίστρωση είναι εξαιρετικά καλή. Πολύ καλός ακονισμός βαρελιού που αποδυκνύει την υψηλή ποιότητα του ξύλου.
"Pinelies" Art Painting Supply & hobby - "Πινελιές" Είδη ζωγραφικής και Χόμπυ,
Γ. Θεοτόκη 14
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2021
Το Βιβλίο-όπλο του Φραντσέσκο Μοροζίνι.
Ένα Βιβλίο-όπλο που ανήκε στον Φραντσέσκο Μοροζίνι, Δόγη της Βενετίας τον 17ο αιώνα. Κατασκευάστηκε στη Βενετία στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Ο ιδιοκτήτης του δερματόδετου βιβλίου μπορούσε να τραβήξει τον μεταξωτό σελιδοδείκτη για να πυροβολήσει όσο το βιβλίο ήταν ακόμα κλειστό. Εκτίθονταν στο Museo Correr στη Βενετία.
Πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για προσωπική προστασία και μπορεί να πυροδοτηθεί μόνο όταν το βιβλίο είναι κλειστό μέσω μιας ακίδας σκανδάλης κρυμμένης σε μεταξωτό νήμα που έχει σχεδιαστεί για να μοιάζει με σελιδοδείκτη.
Ο Lorenzo Cittone γράφει στο βιβλίο του Venise, L'hiver Et L'ete, De Pres Et De Loin , σχετικά με αυτό το απίστευτο βιβλίο όπλο: «Βρήκα σε μια προθήκη του μουσείου Correr, στη Βενετία, το βιβλίο προσευχών του Morosini που παλιά μου άρεσε τόσο πολύ, καθώς εκτός από μερικές προσευχές, αυτό το όμορφο βιβλίο διαθέτει ένα όπλο χωρίς πισινό. Φυσικά, το δέσιμο είναι εκπληκτικό. Και είναι δύσκολο να βγάλεις το όπλο όταν κλείσει το βιβλίο».
Μοροζίνι. Ο βενετός που κατέστρεψε την Ακρόπολη όταν τη βομβάρδισε για να κατακτήσει την Αθήνα από τους Τούρκους. Πέθανε στο Ναύπλιο και ονομάστηκε “πελοποννησιακός” Ο Φραντσέσκο Μοροζίνι συνέδεσε το όνομά του με το βομβαρδισμό της Ακρόπολης. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1687 κατέπλευσε στο Πόρτο Λεόνε, το σημερινό λιμάνι του Πειραιά, μαζί με το στόλο του. Οι χριστιανοί κάτοικοι της Αθήνας είχαν ελπίδες ότι ο Μοροζίνι θα καταφέρει να τους απελευθερώσει από τους Οθωμανούς. Ο ναός του Παρθενώνα χρησιμοποιούνταν ως μπαρουταποθήκη από τους Οθωμανούς, κάποιος έδωσε αυτή τη πληροφορία στο Μοροζίνι. Οι Τούρκοι ήλπιζαν ότι θα σεβαστεί τομνημείο και δε θα ρίξει βολές εναντίον του. Ο Μοροζίνι δε δίστασε. Βομβάρδιζε επί τέσσερις ημέρες τον ιερό βράχο. Μια οβίδα τρύπησε τη στέγη του Παρθενώνα και χτύπησε πεντακόσια βαρέλια πυρίτιδας.
Ένα μεγάλο τμήμα του ναού καταστράφηκε, μετά από εκατοντάδες χρόνια που άντεξε σε σεισμούς, επιθέσεις και βανδαλισμούς. Λίγες μέρες αργότερα, στρατιώτες του αρχιστράτηγου Μοροζίνι προσπάθησαν να αφαιρέσουν ένα τμήμα της δυτικής πλευράς του ναού, όμως το μόνο που κατάφεραν ήταν το τμήμα να θρυμματιστεί.
Ο Μοροζίνι γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1619. Γόνος της ενετικής οικογένειας ευγενών, από μικρή ηλικία διακρίθηκε για την ανδρεία του. Σε ηλικία 36 ετών διορίζεται προσωρινά στόλαρχος των ενετικών ναυτικών δυνάμεων μετά το θάνατο του Ενετού ναυάρχου Μοτσενίγου όπου αργότερα γίνεται αρχηγός του στόλου.
Εκείνη την περίοδο ο ελλαδικός χώρος βρισκόταν υπό την τουρκική κατοχή. Στόχος του Μοροζίνι ήταν να διώξει τους Τούρκους από το Αιγαίο. Έτσι, ξεκίνησε τις πρώτες επιχειρήσεις του από τη Μονεμβασιά, τη Χαλκίδα, ορισμένα λιμάνια της Εύβοιας και τέλος τα Χανιά Κρήτης. Όλες οι επιχειρήσεις απέτυχαν. Εξαιτίας αυτών των αποτυχιών, επεμβαίνει ένας υφιστάμενος του Μοροζίνι, ονόματι Μπαρμπάρο . Τον κατηγόρησε για αναξιότητα και απαίτησε από την κυβέρνηση της Βενετίας να τον ανακαλέσουν. Ο Μπαρμπάρο απέτυχε, καθώς ο Μοροζίνι απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες του.
Το 1645 αρχίζει ο πέμπτος ενετοτουρκικός πόλεμος, γνωστός ως μεγάλος πόλεμος, μεταξύ της δημοκρατίας της Βενετίας και της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εξελίσσεται κυρίως έξω από τα τείχη του Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο αλλά και στο Αιγαίο. Οι θανατηφόρες μάχες κορυφώνονται κατά την πολιορκία του Χάνδακα. Τότε η ενετική κυβέρνηση αποφάσισε το Δεκέμβριο του 1666 να στείλει τον αρχιστράτηγο, πλέον, Μοροζίνι. Μετά από 25 χρόνια συγκρούσεων και πολλές απώλειες χριστιανών και μουσουλμάνων, ο Μοροζίνι επεμβαίνει. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 παίρνει πρωτοβουλία, συνθηκολογεί και παραδίδει την πόλη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την επιστροφή του στη Βενετία, λόγω αυτής της πρωτοβουλίας του, κατηγορήθηκε για δειλία και προδοσία. Διεξάγεται μια δίκη όπου ο Μοροζίνι αθωώνεται. Με την κήρυξη του έκτου ενετοτουρκικού πολέμου το 1684, ο Μοροζίνι είναι πάλι αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Ήταν προφανές ότι επιβίωνε σε όλες τις καταστάσεις, είτε έχανε στο πεδίο της μάχης είτε όχι. Ο Μοροζίνι έδρασε και στην Κρήτη Η δράση του Μοροζίνι στον έκτο ενετοτουρκικό πόλεμο 1685. Ο Μοροζίνι είναι διοικητής του ενετικού στόλου. Προσεγγίζει την Κέρκυρα και 2.000 Έλληνες κερκυραίοι εθελοντές ενισχύουν το στόλο του. Αφού κυριεύει τη Λευκάδα, στρέφεται προς τα κάστρα της Πελοποννήσου. Εκεί οι επιτυχίες του ήταν συνεχείς.
![]() |
Η θριαμβευτική επιστροφή του δόγη Φραντσέσκο Μοροζίνι στη Βενετία (λάδι σε καμβά) Ιταλική Σχολή, (17ος αιώνας) Museo Correr, Βενετία, Ιταλία. |
![]() |
Ο Βενετός ζωγράφος, Francesco Morosini πολεμά τους Τούρκους 1660-1730 Βενετία, Μουσείο Correr - PH © Matteo De Fina. |
![]() |
The actions of Francesco Morosini Prince of Venice, Part First, 1694 - Venice, χάρτινο χειρόγραφο, Museo Correr Library. |
O δόγης αγαπούσε τη γάτα του, Νίνι, τόσο πολύ που την ταρίχευσε με ένα ποντίκι ανάμεσα στα πόδια της όταν πέθανε. Το ταριχευμένο σώμα της γάτας του Μοροζίνι φυλασσόταν στο παλάτι του στον Άγιο Στέφανο. Τον 19ο αιώνα, το περιεχόμενο και οι διακοσμήσεις του παλατιού τέθηκαν προς πώληση, αλλά ευτυχώς ο Δήμος της Βενετίας παρενέβη για να αγοράσει τα πολύτιμα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου του σώματος της γάτας και του βιβλίου-όπλου.
![]() |
Φόρεμα Francesco Morosini. Φωτογραφία του Federico Roiter με την ευγενική προσφορά του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βενετίας. Φωτογραφία ιδιοκτησία του Πολιτιστικού Συλλόγου Aretè. |
Πηγές
vintag.es
H μηχανή του χρόνου
venetian cat, the Venice blog
artflakes.com
Μetropolitano.it
Corfuhistory.eu
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2021
Δεν ήταν αυτοκτονία, τελικά, ο θάνατος του διάσημου ζωγράφου Ernst Ludwig Kirchner
![]() |
Ernst Ludwig Kirchner, Η κοιλάδα Sertig το φθινόπωρο, 1925-26 © Kirchner Museum Davos |
Ο Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, ο Γερμανός ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εξπρεσιονιστές των αρχών του εικοστού αιώνα, που την περίοδο του Εθνικοσοσιαλισμού οι ναζί χαρακτήρισαν τα έργα του «εκφυλισμένη τέχνη», δεν αυτοκτόνησε, λένε σήμερα οι ειδικοί.
Αν και η ζωή του είχε εκτροχιαστεί τα τελευταία χρόνια, ο καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε να αυτοπυροβοληθεί με το όπλο που τον σκότωσε το 1938 και υποστηρίζουν ότι είναι σχεδόν αδύνατον να πυροβόλησε ο ίδιος με το όπλο του δύο φορές.
«Αυτοκτονία χωρίς αμφιβολία» ήταν η ετυμηγορία της ελβετικής ιατρικής έκθεσης της 16ης Ιουνίου 1938, για τον θάνατο του Ερνστ Κίρχνερ από δύο πυροβολισμούς στο στήθος. Το όπλο, τύπου Μπράουνινγκ, είναι εξοπλισμένο με μια συσκευή ασφαλείας που σημαίνει ότι μπορεί να πυροδοτηθεί μόνο με ένα χέρι με μεγάλη δύναμη.
Δεδομένης της ανάκρουσης του όπλου από τον πρώτο πυροβολισμό και του τραυματισμού που θα είχε προκαλέσει η σφαίρα, είναι απίθανο ο Κίρχνερ να μπορούσε να πυροβολήσει για δεύτερη φορά, λέει ο Αντρέας Χαρτλ, ειδικός στα πυροβόλα όπλα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι είναι συνηθισμένο για τους ανθρώπους που αυτοκτονούν να αυτοπυροβολούνται στο κεφάλι γιατί θα έπρεπε να κρατούν το όπλο πολύ περίεργα για να στοχεύσουν στο στήθος τους.
![]() |
Ernst Ludwig Kirchner, Ο Κόκκινος Πύργος στο Halle, 1915, Museum Folkwang |
Ο Χαρτλ λέει επίσης ότι σε τόσο κοντινή απόσταση, η απελευθέρωση αερίου θα είχε κάψει δέρμα και ρούχα. Αλλά η ιατρική έκθεση -η οποία περιέχει και άλλες αντιφάσεις- περιέγραφε μόνο δύο μικρές τρύπες μεταξύ των πλευρών του ζωγράφου. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος τον πυροβόλησε από απόσταση, λέει ο Χαρτλ. Η ιατρική έκθεση ανέφερε επίσης ότι δύο μάρτυρες άκουσαν έναν πυροβολισμό (όχι δύο) και είδαν τον Κίρχνερ να πέφτει στο έδαφος, ενώ κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η «εσωτερική αναστάτωση του Κίρχνερ τον έφερε σε απόγνωση».
Γεννημένος το 1880 στο Ασάφενμπουργκ της Γερμανίας, ο Κίρχνερ σπούδασε αρχιτεκτονική στη Δρέσδη, αλλά αποφάσισε να αφιερωθεί στη ζωγραφική. Συμμετείχε ως εθελοντής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά σύντομα κατέρρευσε και απολύθηκε από τον στρατό. Την περίοδο του πολέμου ζωγράφιζε πορτρέτα και λουόμενες γυναίκες.
Ο εθισμός του στα ναρκωτικά έγινε χειρότερος και τον Μάιο του 1938 ξαναχτυπήθηκε από κατάθλιψη. Ένας φίλος ανέφερε ότι είχε καταστρέψει γλυπτά και σχέδια και χρησιμοποίησε μερικούς από τους καλύτερους πίνακές του για να κάνει εξάσκηση στον στόχο.
Στις 7 Ιουνίου του 1905 ίδρυσε με τους Χέκελ, Μπλάιλ και Σμιντ Ρότλουφ την ομάδα Die Brucke (Η Γέφυρα). Σύμφωνα με τον Κίρχνερ, το όνομα υποδήλωνε μια «γέφυρα προς το μέλλον», παραπέμποντας στο έργο του Νίτσε. Όταν έκαναν την εμφάνισή τους στη Δρέσδη το φθινόπωρο του 1906, οι κριτικοί και το κοινό τους αντιμετώπισαν εχθρικά. Οι νέοι καλλιτέχνες δεν πτοήθηκαν και τα επόμενα χρόνια οργάνωσαν πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Το 1911 ο Κίρχνερ πήγε στο Βερολίνο και ήρθε σε επαφή με τα μέλη της ομάδας «Μπλε Καβαλάρης». Εντυπωσιάστηκε από τον βερολινέζικο τρόπο ζωής, που ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν που είχε συνηθίσει. Στους πίνακες που φιλοτεχνήθηκαν στο Βερολίνο τις παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου φαίνεται ο θαυμασμός του για τον τρόπο ζωής και τον φανταχτερό κόσμο, που όμως έκρυβε την υποκρισία, την προσποίηση και μια βαθιά ηθική κατάπτωση την οποία ο Κίρχνερ παρουσίασε στα έργα του.
![]() |
Ernst Ludwig Kirchner |
Ο Κίρχνερ κατέφυγε στο ορεινό θέρετρο του Νταβός το 1917 για να ξεφύγει από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετανάστευσε εκεί το 1918 για να κάνει μια νέα αρχή. Είχε φτάσει άρρωστος και αδυνατισμένος και εξαρτημένος από ναρκωτικά και αλκοόλ.
Μέχρι το 1932, είχε καταφύγει και πάλι σε φάρμακα - αυτή τη φορά στο Eudokal, ένα παράγωγο μορφίνης που είχε συνταγογραφήσει ο γιατρός του. Η άνοδος των ναζί στην πατρίδα του πιθανότατα συνέβαλε στην κατάθλιψη και τις διαταραχές του ύπνου που τον ταλαιπωρούσαν: 32 από τα έργα του εμφανίστηκαν στην έκθεση Degenerate Art του 1937, με τα οποία οι ναζί προσπάθησαν να γελοιοποιήσουν και να υποτιμήσουν τους σύγχρονους καλλιτέχνες. Επίσης, απομακρύνθηκε από την ακαδημία καλλιτεχνών του Βερολίνου. Από το 1935 ήδη, το έργο του κρίθηκε ως «εκφυλισμένο» από το ναζιστικό καθεστώς και το 1937 περισσότερα από 600 έργα του είτε πωλήθηκαν είτε καταστράφηκαν.
Ο εθισμός του στα ναρκωτικά έγινε χειρότερος και τον Μάιο του 1938 ξαναχτυπήθηκε από κατάθλιψη. Ένας φίλος ανέφερε ότι είχε καταστρέψει γλυπτά και σχέδια και χρησιμοποίησε μερικούς από τους καλύτερους πίνακές του για να κάνει εξάσκηση στον στόχο.
Στις 12 Ιουνίου, απέσυρε την πρόταση γάμου του στην Έρνα Σίλινγκ, η οποία είχε μετακομίσει από το Βερολίνο στο Νταβός για να ζήσει μαζί του. Παρά την κατάθλιψη, η κατάστασή του δεν ήταν αυτοκτονική. Πιθανώς θα μείνει για πάντα μυστήριο η ταυτότητα του δολοφόνου του.
Η ζωγραφική του Κίρχνερ ξεχωρίζει για τα εκτυφλωτικά της χρώματα. Υπέγραφε πίνακες με το ψευδώνυμο Louis de Marsalle. Ο Κίρχνερ άλλοτε ζωγράφιζε με χρώμα, άλλοτε έκανε σκίτσα, άλλοτε πειραματιζόταν με τη γλυπτική. Ήταν ανοιχτός σε νέα ρεύματα.
Τα έργα του, στα οποία προσπαθούσε να αποτυπώσει την αυθόρμητη, απροσδιόριστη ελευθερία των σωμάτων, ξεχωρίζουν για την πλαστικότητα των γραμμών αλλά και τις επιρροές από την Αρτ Νουβό. Κατέφυγε στην αναζήτηση αισθητικών προτύπων στον ρομαντισμό του 19ου αιώνα. Το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο και σίγουρα κάτι εντελώς νέο. Ο παλιός ρομαντισμός «παντρεύτηκε» με τον εξπρεσιονισμό και τις νέες εικαστικές φόρμες.
Πηγές
Lifo.gr
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2021
Κρυμμένη αυτοπροσωγραφία ενός Φλαμανδού ζωγράφου
Ένας πίνακας νεκρής φύσης του 17ου αιώνα που αποτελεί μέρος της Βασιλικής Συλλογής έκρυβε μια μεγάλη έκπληξη για τους υπεύθυνους της Πινακοθήκης της Βασίλισσας στα Ανάκτορα του Μπάκινγχαμ.
Εκ πρώτης όψεως επρόκειτο για άλλον ένα χαρακτηριστικό πίνακα Φλαμανδού ζωγράφου που απεικονίζει ένα σύνολο αντικειμένων και ανήκει στην κατηγορία των Vanitas. Πρόκειται για συμβολικά έργα των οποίων ο σκοπός ήταν να υπενθυμίζουν την ύπαρξη ζωής, την ματαιότητα των απολαύσεων και τη βεβαιότητα του θανάτου. Παρείχαν επίσης στους ζωγράφους του 16ου και του 17ου αώνα μια πρώτης τάξεως ηθική δικαιολογία για να ζωγραφίζουν ελκυστικά και πολύτελή αντικείμενα.
Ωστόσο κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης του πίνακα A Vanitas, του Pieter Gerritsz. van Roestraten, αποκαλύφθηκε ένα νέο, εντυπωσιακό και μέχρι σήμερα κρυφό στοιχείο: την αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη.
Κατά τις εργασίες αφαίρεσης του βερνικιού οι συντηρητές αποκάλυψαν την μεγέθους 3 εκατοστών εικόνα του ζωγράφου μπροστά στο καβαλέτο του, που έχει ενσωματωθεί στον πίνακα ως αντανάκλαση στην γυάλινη σφαίρα.
Οι εργασίες συντήρησης πραγματοποιούνταν ώστε να προετοιμαστούν τα έργα για την πρώτη έκθεση πορτραίτων καλλιτεχνών που ανήκουν στην Βασιλική Συλλογή.
Οι πίνακες Vanitas αποτελούσαν αγαπημένο θέμα των Φλαμανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα που χρησιμοποιούσαν τις νεκρές φύσεις για να υπογραμμίσουν την ματαιότητα των φευγαλέων γήινων απολαύσεων. Ο συγκεκριμένος απεικονίζει διάφορα αντικείμενα πάνω σε ένα έπιπλο: τα νομίσματα και το ασημένιο ρολόι τσέπης πάνω σε μεταξωτή κορδέλα υποδεικνύουν την επιθυμία για υλικά αποκτήματα, η γυάλινη σφαίρα που κρέμεται συμβολίζει την ευθραυστότητα της ζωής ενώ το ανθρώπινο κρανίο δηλώνει με σαφήνεια το αναπόφευκτο τέλος όλων. Ένα βιβλίο στηρίζεται σε αναλόγιο και είναι ανοιγμένο σε μια σελίδα που είναι τυπωμένη μια εικόνα του φιλοσόφου Δημόκριτου ο οποίος γελάει, ενώ από κάτω υπάρχει η επιγραφή "Όλοι είναι άρρωστοι εκ γενετής / η ματαιότητα καταστρέφει τον κόσμο."
Κατά τις εργασίες αφαίρεσης του βερνικιού οι συντηρητές αποκάλυψαν την μεγέθους 3 εκατοστών εικόνα του ζωγράφου μπροστά στο καβαλέτο του, που έχει ενσωματωθεί στον πίνακα ως αντανάκλαση στην γυάλινα σφαίρα. Ο Roestraten διακρίνεται στο στούντιο του, να κοιτάζει απευθείας τον θεατή και προς το κρανίο και το ασημένιο δοχείο που βρίσκεται στο προσκήνιο του πίνακα.
Ο Roestraten υπήρξε μαθητής του σπουδαίου ζωγράφου Frans Hals, παντρεύτηκε μάλιστα σε πρώτο γάμο την κόρη του δασκάλου του Adriaentje. Αρχικά έζησε με την σύζυγο του στο Άμστερνταμ αλλά σύντομα μετακόμισε στο Λονδίνο όπου και εδραιώθηκε ως ζωγράφος νεκρών φύσεων. Κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1666 λέγεται πως τραυμάτισε σοβαρα το πόδι του. Έγινε κυρίως γνωστός για την δεξιοτεχνία του στην αναπαράσταση πολυτελών αντικειμένων και αγαπούσε να παίζει με όσους έβλεπαν τους πίνακες του, κρύβοντας στοιχεία στα έργα του. Ως τα τώρα τουλάχιστον εννέα αυτοπροσωπογραφίες του κρυμμένες ως αντανακλάσεις έχουν ανακαλυφθεί στις νεκρές φύσεις του.
Πηγές
Lifo.gr
Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021
Ανακαλύφθηκαν τα πρώτα αποτυπώματα του Ρέμπραντ.
Δακτυλικά αποτυπώματα, που πιστεύεται πως ανήκουν στον Ρέμπραντ, ανακαλύφθηκαν σε έναν μικρό πίνακα ηλικίας σχεδόν 400 ετών.
Το έργο ονομάζεται «Σπουδή κεφαλής άντρα», έχει ύψος μόλις 25 εκατοστά και τιμή του αναμένεται να ξεπεράσει τα 6,7 εκατομμύρια δολάρια όταν θα δημοπρατηθεί τον επόμενο μήνα στο Λονδίνο.
Κάτω από τις αυθεντικές στρώσεις χρώματος, στην χαμηλότερη γωνία του «ισχυρού και δυναμικού» πορτρέτου του 17ου αιώνα, ειδικοί ανακάλυψαν αυτό που πιστεύουν ότι είναι τα δακτυλικά αποτυπώματα του σημαντικού Ολλανδού καλλιτέχνη.
Δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ ξανά αποτυπώματα του «μεγάλου δασκάλου της δυτικής καλλιτεχνικής παράδοσης».
![]() |
Τα δύο δακτυλικά αποτυπώματα είχαν κρυφτεί κάτω από υπερβολικά βαμμένα και σκοτεινά στρώματα βερνικιού. Photo Sotheby's |
Παρότι είναι αδύνατο να εξακριβωθεί πως τα αποτυπώματα ανήκουν στον Ρέμπραντ, ο οποίος είναι διάσημος για τα πορτρέτα του και τη χρήση του φωτός και σκιάς, οι ειδικοί πιστεύουν πως πρόκειται «για τα μόνα γνωστά δακτυλικά αποτυπώματα του Ολλανδού δασκάλου».
Τα αποτυπώματα ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια τεχνικού ελέγχου εξέτασης και αποκατάστασης, που συμπεριλάμβανε αναλύσεις χρωστικών και υπέρυθρη απεικόνιση, λίγο πριν το έργο εκτεθεί στις ΗΠΑ και τον Λούβρο, την περίοδο 2011 - 12.
Ο Τζωρτζ Γκόρντον, επικεφαλής του τμήματος «Old Master Paintings» του οίκου Sotheby's που θα δημοπρατήσει το έργο την επόμενη εβδομάδα, έκανε λόγο για μια «εξαιρετική ανακάλυψη».
«Συχνά βρίσκεις αποτυπώματα στο ζωγραφικό βερνίκι, αλλά δεν είναι κάτι ενδιαφέρον. Αυτό βρίσκεται στην αυθεντική μπογιά. Το γεγονός δείχνει πως ο Ρέμπραντ ήταν χαρούμενος με τον πίνακα πριν στεγνώσει ακόμα. Τον ζωγράφισε πολύ γρήγορα.»
Όταν ρωτήθηκε πώς γίνεται οι ειδικοί να είναι σίγουροι πως τα αποτυπώματα ανήκουν στον Ρέμπραντ, απάντησε: «Δεν μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι. Αλλά είναι σίγουρο πως άνηκαν σε κάποιον που άγγιξε τον πίνακα μόλις τελείωσε.»
«Παρότι απ' όσα γνωρίζουμε δεν υπάρχουν αλλά αποτυπώματα του Ρέμπραντ για να κάνουμε σύγκριση ώστε να επιβεβαιώσουν το συμπέρασμα, η ανακάλυψη των σημαδιών στις αυθεντικές στρώσεις του πίνακα ... καθιστούν τη σύνδεσή τους με τον καλλιτέχνη ιδιαίτερα αξιόπιστη.»
Δήλωσε πως το πορτρέτο, που χρονολογείται περίπου το 1655, έχει «πνευματικό και συναισθηματικό αντίκτυπο». «Ξέρουμε πως δούλεψε πραγματικά γρήγορα και μπορείτε να το δείτε και να το νιώσετε σε αυτόν τον πίνακα.»
Παράλληλα ο Τζωρτζ Γκόρντον μίλησε για τα χοντρά στρώματα μπογιάς που χρησιμοποιούσε ο Ρέμπραντ και εκτίμησε πως το έργο έχει συντηρηθεί άριστα.
«Υποπτεύομαι πως οι άνθρωποι τώρα θα ψάξουν για αποτυπώματα και σε άλλα έργα», πρόσθεσε.
Ο Μικέλ φαν ντε Λαρ, συντηρητής στο Άμστερνταμ που βοήθησε στην καθοδήγηση της έρευνας είπε πως το έργο ολοκληρώθηκε σε ένα ποζάρισμα.
«Η ανακάλυψη των αποτυπωμάτων είναι ένα επιπλέον κριτήριο για την ταχύτητα με την οποία το έργο πιθανότατα να ολοκληρώθηκε και μας παρέχει με νέα στοιχεία για τη σύνθετη αλλά ταχεία τεχνική ζωγραφικής του Ρέμπραντ.»
Το έργο απεικονίζει το μοντέλο του ζωγράφου ως τον Ιησού, με τα χέρια του σε στάση προσευχής και έχει επαινεθεί για την ικανότητα του Ρέμπραντ να αποδίδει ανθρώπινα συναισθήματα. Περιγράφεται από τον οίκο δημοπρασιών ως "συγκινητική απεικόνιση του Χριστού", κρεμόταν στο σπίτι του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ.
Πηγές
Lifo
Cnn
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2021
Ανακαλύφθηκε πίνακας του Ρέμπραντ
![]() |
O πίνακας «Αφήστε τα παιδιά να έρθουν κοντά μου» επιβεβαιώθηκε πως ανήκει στον Ρέμπραντ |
![]() |
Το «πορτρέτο νέου άντρα» αγοράστηκε από τον Ολλανδό έμπορο το 2016 από τον οίκο Christies's |
Πρόκειται για τη δεύτερη φορά που ο Σιξ έρχεται στη δημοσιότητα σε σχέση με έργα του Ρέμπραντ. Το 2016 είχε αγοράσει τον ανυπόγραφο πίνακα του 17ου αιώνα «Πορτρέτο νέου άνδρα» από τον οίκο Christie's για 137.000 στερλίνες. Τον περασμένο Μάιο ο μελετητής του Ρέμπραντ Ερνστ Βαν Ντε Βέτερινγκ ανακοίνωσε πως ο συγκεκριμένος πίνακας είναι έργο του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου.
Το «πορτρέτο νέου άντρα» αγοράστηκε από τον Ολλανδό έμπορο το 2016 από τον οίκο Christies's
Ο Σιξ λέει πως κατάλαβε πως ο πιο πρόσφατα αγορασμένος πίνακας είναι έργο του Ρέμπραντ, όταν εντόπισε ένα πρόσωπο στο πίσω μέρος του πίνακα, που έμοιαζε με τον ζωγράφο σε νεαρή ηλικία. «Κοιτώντας μια μεγαλύτερη εικόνα του πίνακα στον κατάλογο της δημοπρασίας στο Διαδίκτυο διαπίστωσα πως ο νεαρός στο πίσω μέρος του πίνακα είναι ολόιδιος ο Ρέμπραντ σε νεαρή ηλικία. Ο Ρέμπραντ δεν ήταν διάσημος τότε, άρα ο μόνος που θα έβαζε τον Ρέμπραντ σε ένα πίνακα, θα ήταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης» λέει ο Σιξ που επισημαίνει πως αυτό ήταν κάτι που ο Ρέμπραντ συνήθιζε να κάνει σε πολλούς πίνακες.
Οι ειδικοί μελετητές του έργου του Ρέμπραντ Ερνστ Βαν Ντε Βετερινγκ και Μπομπ Βαν Ντε Μπουγκερτ συμφώνησαν με τον έμπορο τέχνης, ενώ τους ισχυρισμούς του επιβεβαίωσε και η ακτινολογική έρευνα.
Μάλιστα η τεχνολογική ανάλυση αποκάλυψε πως ο πίνακας έχει ουσιαστικά ξαναζωγραφιστεί από πάνω με αδεξιότητα και πάνω από 4 χρόνια μετά την αγορά του οι ειδικοί προσπαθούν ακόμα να τον αποκαταστήσουν.
Πηγές
news.artnet.com