Γεννήθηκε στον Ποταμό Κέρκυρας και ήταν γόνος ευγενών γαλλικής καταγωγής (De Bocchaciampe) και επί Βουρβώνων κατείχε οικόσημο βαρωνείας. Ο ίδιος σπούδασε αρχικά στην Καλλιτεχνική Ακαδημία της Μασσαλίας, ενώ αργότερα πήγε στη Φλωρεντία και στη συνέχεια στη Ρώμη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά. Το 1895 επέστρεψε στην Κέρκυρα, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια και ίδρυσε καλλιτεχνική σχολή.
Το 1899 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα διορίστηκε καθηγητής Σκιαγραφίας, Κοσμηματογραφίας και Προοπτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, μετά τον θάνατο του Βικέντιου Λάντσα, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1928. Στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 1928, ενώ παράλληλα δίδαξε στην Καλλιτεχνική Σχολή των Φιλοτέχνων. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη έλαβε μέρος σε πολλές καλλιτεχνικές διοργανώσεις, ενώ στην Ελλάδα οργάνωνε κάθε χρόνο ατομική έκθεση στο εργαστήριό του. ‘Ελαβε επίσης μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900, στις Διεθνείς των Αθηνών το 1903 και της Ρώμης το 1911, στην Ελληνογαλλική του Ζαππείου το 1918, καθώς και στις εκθέσεις του Παρνασού και του Ζαππείου από το 1902 ως το 1926.
Από την περίοδο της Ενετοκρατίας, οι επιρροές στο ντύσιμο των Κερκυραίων είναι πολλές. Οι γυναικείες φορεσιές χωρίζονται ανάλογα με τη γεωγραφική τους περιοχή και σε καθημερινές, κυριακάτικες και νυφιάτικες. Οι φορεσιές αυτές ήταν κεντημένες από γυναίκες της οικογένειας.
Κεφαλόδεσμοι, ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό της γυναικείας κερκυραϊκής φορεσιάς, πάντα περίτεχνα και πάντα ταιριαστά με την κόμμωση. Η μπουστίνα με το λινό ύφασμα να σκεπάζει το στήθος πάνω από το πουκάμισο. Το πεσελί που το φορούσαν ως συμπλήρωμα της γαμήλιας φορεσιάς από βελούδο σε ζωντανά χρώματα, κεντημένο με χρυσή κλωστή, με πολυσύνθετα και εντυπωσιακά σχέδια.
Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κοσμήματα που συμπλήρωναν την ενδυμασία τα έφτιαχναν σπουδαίοι λαϊκοί Κερκυραίοι τεχνίτες ή τα αγόραζαν από τα ασημοχρυσοχοεία που διατηρούσαν Ηπειρώτες.
Υπάρχει μια γυναικεία νεαρή μορφή που έχει συγκαταλέξει σε αρκετά έργα του και αυτή είναι μια μελαχρινή έφηβη σε ανέμελες στιγμές στο ύφος των πορτραίτων της. Με καθημερινή και απλή φορεσιά στα περισσότερα. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη καταγωγή ή την σχέση που υπήρχε μεταξύ τους.
Ο Μποκατσιάμπης συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους έλληνες υδατογράφους και, μαζί με τον Άγγελο Γιαλλινά, δημιούργησε μια παράδοση του είδους στα Επτάνησα. Σε πιο περιορισμένη κλίμακα χρησιμοποίησε επίσης το λάδι και το παστέλ, ασχολήθηκε δε αποκλειστικά σχεδόν με το τοπίο, ιδιαίτερα της Κέρκυρας και της Αθήνας, το οποίο απέδωσε με ποιητική διάθεση, προσδίδοντάς του ειδυλλιακό χαρακτήρα. Aπό τους σημαντικότερους εκπροσώπους της «Κερκυραϊκής Σχολής», που το έργο του ξεπέρασε τα στενά όρια του νησιού του.
copyright
Έλενα Παπάζη
