Το χειρόγραφο του Βόινιτς έχει προβληματίσει τους αποκρυπτογράφους, τους γλωσσολόγους και τους μελετητές του Μεσαίωνα για περισσότερο από έναν αιώνα. Μια νέα μελέτη προσφέρει μια νέα αιτία για το πρόβλημα. Κάποιος έδεσε λάθος το βιβλίο τον 15ο αιώνα, επομένως οι σελίδες βρίσκονται σε λάθος σειρά.
Το χειρόγραφο είναι ένας μεσαιωνικός κώδικας φτιαγμένος από φύλλα περγαμηνής, χρονολογημένος με άνθρακα στις αρχές του 1400. Οι 240 σελίδες του περιέχουν περίπου 38.000 λέξεις σε μια άγνωστη γραφή που ονομάζεται Voynichese, καθώς και σχέδια ανθρώπων, φυτών και αστρολογικών συμβόλων. Ένας αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατείχε πρώτα το βιβλίο και ο Wilfrid Voynich αγόρασε τον τόμο το 1912. Η βιβλιοθήκη σπάνιων βιβλίων του Πανεπιστημίου Yale φυλάσσει το χειρόγραφο από το 1969.
Η Λίζα Φάγκιν Ντέιβις, εκτελεστική διευθύντρια της Μεσαιωνικής Ακαδημίας της Αμερικής, εντόπισε περίεργα φυσικά χαρακτηριστικά καθώς μετρούσε πόσοι γραμματείς αντέγραψαν το κείμενο. Η γραφή εναλλάσσεται από σελίδα σε σελίδα με τρόπους που δεν βγάζουν νόημα. Αρκετά σχέδια ξεκινούν επίσης από τη μία σελίδα και εμφανίζονται σε μια άλλη σελίδα μακριά, με πολλές σελίδες να βρίσκονται ενδιάμεσα.
Ο Ντέιβις συνεργάστηκε με τον Κόλιν Λέιφιλντ, ερευνητή πληροφοριακών συστημάτων στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας. Η μελέτη τους δημοσιεύτηκε στις 19 Οκτωβρίου στο περιοδικό Digital Medievalist. Οι δυο τους υποστηρίζουν ότι κάποιος που δεν μπορούσε να διαβάσει το κείμενο συνέδεσε τις σελίδες με λάθος σειρά.
Τα μεσαιωνικά βιβλία συνήθως ξεκινούσαν με φύλλα περγαμηνής διπλωμένα στη μέση. Κάθε διπλωμένο φύλλο ονομάζεται δίφυλλο. Περίπου πέντε από αυτά τοποθετούνταν το ένα πάνω στο άλλο για να σχηματίσουν ένα φύλλο, και μια στοίβα από φύλλα ήταν δεμένα κατά μήκος της ράχης. Οι Ντέιβις και Λέιφιλντ λένε ότι το χειρόγραφο Βόινιτς ακολούθησε ένα άλλο σχέδιο. Ο δημιουργός σκόπευε να διαβαστεί ένα σύνολο χαλαρών διφυλλίων, που ονομάζονται singulions, σε ακολουθία και ποτέ να μην τοποθετούνται σε φύλλα.
Άλλοι ερευνητές έχουν υποστηρίξει στο παρελθόν ότι οι σελίδες είναι εκτός σειράς. Αυτή η ομάδα δοκίμασε την ιδέα με αριθμούς. Ο Layfield χρησιμοποίησε λανθάνουσα σημασιολογική ανάλυση, μια γλωσσική μέθοδο που εφευρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για να βρει κρυμμένα μοτίβα στο κείμενο. Η μέθοδος λειτουργεί καλά με μικρά σύνολα δεδομένων. Τα σύγχρονα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης χρειάζονται τεράστιους σωρούς εκπαιδευτικού κειμένου και το χειρόγραφο προσφέρει μόνο περίπου 35.000 λέξεις.
Πηγές
archaeologymag, Nτάριο Ράντλεϊ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου